به گزارش اقتصادنیوز به نقل از شفقنا، منابع دولتی اسلامآباد روز پنجشنبه به خبرگزاری آناتولی گفتند که پاکستان و قطر تماسهای تازهای با ایالات متحده آمریکا و ایران برقرار کردهاند تا از ادامه حملات نظامی جلوگیری کرده و دو طرف را «مطابق توافق» به میز مذاکرات بازگردانند.
یک منبع نزدیک به روند میانجیگری گفت: پاکستان، همراه با قطر، با واشنگتن و تهران در تماس است تا دو طرف را متقاعد کند که به درگیریها پایان دهند و مطابق توافق به دیپلماسی بازگردند.
این منبع به «یادداشت تفاهم اسلامآباد» اشاره داشت که ماه گذشته توسط رؤسایجمهور ایالات متحده آمریکا و ایران، دونالد ترامپ و مسعود پزشکیان، امضا شد و بر اساس آن، دو طرف ۶۰ روز فرصت داشتند تا توافقی را برای پایان دائمی جنگ چندماهه خود نهایی کنند.
این تحول پس از دور تازهای از حملات متقابل طی دو روز گذشته رخ داد.
ترامپ روز چهارشنبه اعلام کرد که یادداشت تفاهم اسلامآباد «پایان یافته است».
با این حال، به گفته افراد آگاه، پاکستان همچنان اطمینان دارد که یادداشت تفاهم اسلامآباد با وجود از سرگیری درگیریها همچنان پابرجا خواهد ماند.
این منبع گفت: آنچه اکنون در حال وقوع است، غیرمنتظره نیست، زیرا اختلافات میان دو طرف ریشهدار و بسیار پیچیده است.
وی افزود که «با این حال، پاکستان اطمینان دارد که وضعیت کنونی به یک جنگ تمامعیار تبدیل نخواهد شد».
«هر دو طرف بهخوبی میدانند که وقوع یک جنگ گسترده به نفع هیچیک از آنها نیست.»
این منبع همچنین تاکید کرد: با توجه به ماهیت اختلافات میان دو طرف، نباید احتمال وقوع درگیریهای پراکنده بیشتر در آینده را منتفی دانست.
به گفته منابع مطلع، پیش از آخرین دور درگیریها، مذاکرهکنندگان آمریکایی و ایرانی قرار بود «ظرف یک یا دو هفته» برای انجام گفتوگوهای فنی در اسلامآباد دیدار کنند.
این منبع گفت: اکنون شرایط متفاوت است. اولویت نخست میانجیها این است که ابتدا دو طرف را متقاعد کنند تا درگیریها را متوقف کنند.
با این حال، وی افزود که اسلامآباد امیدوار است «بهزودی» میزبان دور بعدی گفتوگوهای فنی باشد.
منابع مطلع اذعان کردند که اقدامات نظامی اسرائیل در جنوب لبنان، «عامل اصلی» اجرا نشدن یادداشت تفاهم اسلامآباد بوده است.
این منبع گفت: ایران مصرّ است که تنها پس از اجرای آتشبس و خروج نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان، تنگه هرمز را بهطور کامل بازگشایی خواهد کرد.
به گفته افراد آگاه، دیدگاه واشنگتن این است که مسائلی که پیشتر درباره آنها توافق حاصل شده، نباید با موضوعات حلنشده و در انتظار رسیدگی درهم آمیخته شوند.
