چه میشود اگر یک عکس، تنها یک لحظه منجمد در زمان نباشد، بلکه پیامی باشد از دنیایی که بیش از دو سوم سیارهمان را پوشانده، اما همچنان برایمان یک راز است؟ این جوهر اصلی رقابت عکاسی اقیانوس در سال ۲۰۲۶ است.
همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: اینجا، در میان آثار برگزیده، لنزها نه فقط بهسوی زیبایی، که بهسوی حقیقت نشانه رفتهاند. این تصاویر، نامههایی سرگشاده از اعماق آبها هستند؛ نامههایی که گاه با خطوطی از شکوه و جلال نوشته شدهاند و گاه با جوهری از اندوه و شکنندگی.
در یک قاب، شاهد همکاری بیرحمانه و در عین حال هوشمندانه ۲نهنگ قاتل برای شکار فرزند یک نهنگ گوژپشت هستیم؛ نمایشی از قانون بیچونوچرای طبیعت که در آن بقا، داستان اصلی است. چند قاب آنطرفتر، جهانی مینیاتوری در برابر چشمانمان گشوده میشود: یک اسب دریایی کوتوله که ابعادش از یک دانه برنج تجاوز نمیکند، با ظرافتی باورنکردنی به شاخه مرجانی خود چسبیده است. این تضاد شگفتانگیز میان غولها و موجودات مینیاتوری، تنها بخشی از روایتی است که فینالیستهای امسال برای ما بازگو میکنند.
اما این مجموعه عکس، بیش از آنکه نمایشگاهی از حیات وحش زیر آب باشد، گفتوگویی بصری با ماست؛ گفتوگویی درباره آنچه داریم و آنچه با دستان خود در آستانه از دست دادنش هستیم. بهگفته ویل هریسون، بنیانگذار این رقابت، این عکسها «داستانهایی را به سطح میآورند که سیاره ما بیش از هر چیز به شنیدن آنها نیاز دارد.» هر فریم، از دستههای ماهی در همتنیده تا لاکپشتی که در میان زبالههای پلاستیکی شنا میکند، فصلی از کتاب بزرگ اقیانوس است؛ کتابی که هم در آن از ماجراجویی و شگفتیهای جهانهای پنهان میخوانیم و هم از زخمهای عمیقی که آلودگی و تغییرات اقلیمی بر پیکر این پهنه آبی حک کردهاند. این شما و این روایتی از نبض اقیانوس؛ نبضی که گاهی با قدرت و شکوه میزند و گاهی به شماره میافتد.
