به گزارش اقتصادنیوز به نقل از خبرآنلاین، در تاریخ جمهوری اسلامی، تیرماه برای آیت الله سید علی خامنهای تنها یک ماه از تقویم نیست؛ ماهی است که دو نقطه عطف بزرگ از زندگی ایشان را به یکدیگر پیوند میدهد. نخست، ششم تیر ۱۳۶۰؛ روزی که تروریستها تلاش کردند با انفجار بمبی در مسجد ابوذر تهران، یکی از چهرههای اصلی نظام نوپای جمهوری اسلامی را از میان بردارند. دوم، تیرماه ۱۴۰۵؛ زمانی که میلیونها ایرانی برای تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی به خیابانها آمدند؛ رهبری که شهادت ایشان نتیجه عملیات تروریستی آمریکا و رژیم اسرائیل در اسفندماه سال گذشته اعلام شد. فاصله میان این دو تیرماه، تنها ۴۵ سال نیست؛ روایتی از استمرار یک تقابل، از ناکامی یک ترور تا پایان حیات سیاسی و اجتماعی شخصیتی است که دههها در مرکز تحولات جمهوری اسلامی قرار داشتند.
ششم تیر ۱۳۶۰، ایران در یکی از بحرانیترین مقاطع تاریخ خود قرار داشت. جنگ تحمیلی عراق علیه ایران وارد نخستین سال خود شده بود، اختلافات سیاسی داخلی به اوج رسیده بود و سازمان مجاهدین خلق (منافقین) پس از ورود به فاز مسلحانه، موج گستردهای از عملیاتهای تروریستی را علیه مسئولان جمهوری اسلامی آغاز کرده بود. در چنین شرایطی، آیت الله سید علی خامنهای طبق برنامه همیشگی برای سخنرانی در مسجد ابوذر تهران حضور یافتند.
هنگامی که ایشان در حال سخنرانی برای نمازگزاران بودند، بمبی که در داخل یک دستگاه ضبط صوت جاسازی شده بود، منفجر شد. شدت انفجار به حدی بود که بسیاری از حاضران تصور کردند ایشان به شهادت رسیدهاند. آیت الله سید علی خامنهای با جراحات شدید از ناحیه دست، سینه و شانه به بیمارستان منتقل شدند و تحت چندین عمل جراحی قرار گرفتند. پزشکان ساعتهای دشواری را برای نجات جان ایشان پشت سر گذاشتند و در نهایت این سوءقصد نافرجام ماند، اما آسیبهای ناشی از آن تا پایان عمر همراه ایشان باقی ماند و محدودیت حرکتی دست راست، یادگار همان حادثه شد.
وقتی دوربین صداوسیما به سراغ ایشان در بیمارستان رفت در حالی که بستری بودند خطاب به مردم در دریچه دوربین شعری در وصف ماجرا خوانده و از این که خودشان هدف ترور قرار گرفته و بنیان گذار انقلاب اسلامی در سلامت هستند خواندند؛ بشکست اگر دل من، به فدای چشم مستت! سر خُمّ می سلامت، شکند اگر سبویی
ترور مسجد ابوذر، آغاز سلسلهای از حوادث خونین تابستان ۱۳۶۰ بود. تنها یک روز بعد، انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی به شهادت آیتالله دکتر بهشتی و ۷۲ تن از مسئولان کشور انجامید. کمتر از دو ماه بعد نیز رئیسجمهور محمدعلی رجایی و نخستوزیر محمدجواد باهنر در انفجار دفتر نخستوزیری به شهادت رسیدند. هدف عاملان این عملیاتها، ایجاد خلأ مدیریتی و فروپاشی ساختار جمهوری اسلامی بود، اما برخلاف انتظار آنان، این ترورها نهتنها موجب توقف روند اداره کشور نشد، بلکه به انسجام بیشتر نیروهای انقلاب انجامید.
نجات آیت الله سید علی خامنهای از سوءقصد مسجد ابوذر، مسیر آینده جمهوری اسلامی را نیز تحت تأثیر قرار داد. تنها چند ماه پس از این حادثه، ایشان به عنوان سومین رئیسجمهور جمهوری اسلامی ایران انتخاب شدند و هشت سال در این مسئولیت ایفای نقش کردند. پس از رحلت امام خمینی(ره) نیز در سال ۱۳۶۸، مجلس خبرگان رهبری، آیت الله سید علی خامنهای را به عنوان رهبر جمهوری اسلامی برگزید؛ مسئولیتی که بیش از سه دهه ادامه یافت و ایشان را به یکی از مهمترین شخصیتهای سیاسی تاریخ معاصر ایران تبدیل کرد.
اما تیرماه، چهار دهه بعد بار دیگر با نام آیت الله سید علی خامنهای گره خورد؛ این بار نه با خبر نجات از یک سوءقصد، بلکه با مراسم تشییع پیکر ایشان. پس از عملیات تروریستی اسفندماه ۱۴۰۴ ایشان به شهادت رسیدند و تیرماه ۱۴۰۵، ایران شاهد یکی از بزرگترین مراسمهای تشییع تاریخ معاصر خود بود. میلیونها نفر از اقشار مختلف مردم با حضور در خیابانها، پیکر رهبر شهید انقلاب اسلامی را بدرقه کردند و این مراسم به یکی از مهمترین رویدادهای سیاسی و اجتماعی کشور تبدیل شد.
نگاه به این دو مقطع تاریخی نشان میدهد که تیرماه در زندگی آیت الله سید علی خامنهای، نماد آغاز و پایان یک مسیر است. در تیر ۱۳۶۰، ترور نافرجام نتوانست حضور ایشان را در عرصه سیاسی متوقف کند و همان حادثه، به یکی از نقاط عطف تثبیت جایگاه ایشان در ساختار جمهوری اسلامی تبدیل شد. در تیر ۱۴۰۵ نیز مراسم تشییع، پایان عمر ایشان را رقم زد که بیش از چهار دهه در عالیترین سطوح مدیریتی کشور حضور داشتند.
از «ترور» تا «تشییع»، روایت زندگی آیت الله سید علی خامنهای، تنها روایت دو حادثه نیست؛ بلکه روایتی از فراز و فرودهای جمهوری اسلامی در چهار دهه گذشته است. دو تیرماه که در ظاهر پایان و آغاز دو رویداد متفاوت هستند، اما در حافظه تاریخی جمهوری اسلامی، به عنوان دو ایستگاه مهم از زندگی رهبر شهید انقلاب اسلامی در کنار یکدیگر ثبت شدهاند.میراث سیدعلی خامنه ای اما با ترور پایان یافتنی نیست.
