به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایلنا، عزت الله یوسفیان ملا فعال سیاسی اصولگرا درباره تضعیف تیم مذاکره کننده کشور از سوی افراد تندرو و درخواست محاکمه رئیس جمهور و تیم مذاکره کننده از سوی برخی تندروها گفت: هیچ جنگی در دنیا، چه جنگ سیاسی باشد، چه جنگ نظامی و چه جنگی که با کشتار همراه باشد، در نهایت بدون مذاکره پایان نمییابد. یا به آتشبس منتهی میشود، یا طرف مقابل تسلیم میشود و درخواست امان میکند، یا خسارت میپردازد و یا محکوم میشود. در جنگ جهانی دوم هم در نهایت آلمان تسلیم شد، مذاکره انجام گرفت، مسئولان آن حکومت یکی پس از دیگری تسلیم یا متواری شدند و سپس دادگاههایی در اروپا تشکیل شد و آنان محاکمه شدند. پس از آن هم توافقها و مصوباتی میان کشورهای پیروز جنگ به تصویب رسید. بنابراین، هیچ جنگی در دنیا وجود ندارد که پایان آن مذاکره نباشد.
اقتصادنیوز: ترور امام جمعه اهل سنت میرجاوه توسط افراد ناشناس ترور شد.
وی ادامه داد: جنگی که اکنون با آن مواجه هستیم هم از این قاعده مستثنا نیست. حتی جنگ تحمیلی هشتساله نیز در نهایت با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ پایان یافت. امام خمینی(ره) قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفتند؛ یعنی نتیجه مذاکرات و تصمیمات سازمان ملل و طرفهای درگیر را قبول کردند. بنابراین، مذاکره امری اجتنابناپذیر است و خودِ مذاکره هم نوعی قدرت و بخشی از میدان نبرد محسوب میشود. اینکه یک طرف در میز مذاکره حاضر شود، تسلیم نشود و توانمندیها و داشتههای خود را در برابر طرف مقابل مطرح کند، خود نوعی مبارزه و جنگ سیاسی است.
این فعال سیاسی اصولگرا تصریح کرد: نباید تصور کرد که هر مذاکرهای به معنای تسلیم یا عقبنشینی است. خیر، مذاکره بده و بستان است. شما داشتههای خود را مطرح میکنید، طرف مقابل هم مطالبات و خواستههای خود را بیان میکند؛ در نهایت، دادوستدی صورت میگیرد. رهبر شهید هم بارها و بارها تأکید کردند که مذاکره نوعی دادوستد است و حتی اگر لازم باشد، باید «نرمش قهرمانانه» داشت؛ یعنی در جایی که قدرت در اختیار شماست و میتوانید بر طرف مقابل فشار وارد کنید، با روحیهای قهرمانانه، انعطاف لازم را نیز نشان دهید. این «نرمش قهرمانانه» نیز از رهنمودهای رهبر شهید ما بوده است. اما سؤال اصلی این است که آیا آقای قالیباف، آقای عراقچی، آقای غریبآبادی و دیگر اعضای تیم مذاکرهکننده بدون اجازه وارد مذاکره شدند یا با مجوز این کار را انجام دادند؟
اقتصادنیوز:یک منبع خاورمیانهای تایید کرد که کویت در حال مذاکره با پاکستان، از جمله در مورد تدارکات دفاعی بوده است؛ اما افزود که «مشخص نیست که این به خودی خود به یک پیمان دفاعی تبدیل شود.» پاکستان ارتش بزرگی دارد و جتهای جنگنده خود را تولید میکند.
یوسفیان تصریح کرد: بدون اجازه، اساساً امکان مذاکره وجود ندارد و طرف مقابل هم مذاکره نمی کند. همه مذاکرات با مجوز و اجازه انجام شده است. شاید این موضوع برای برخی سنگین باشد، اما در هر صورت، مجوز قانونی وجود داشته است. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تصریح میکند که شورای عالی امنیت ملی، متشکل از عالیترین مقامات کشور است به جز شخص مقام معظم رهبری که در جایگاهی بالاتر از شورا قرار دارند .
وی ادامه داد: در این شورا رؤسای سه قوه، فرماندهان عالی ارتش و سپاه، فرماندهان نظامی، نمایندگان ویژه مقام معظم رهبری، دبیر شورای عالی امنیت ملی و در صورت لزوم، مسئولان دستگاههای مرتبط مانند رئیس سازمان برنامه و بودجه یا وزیر مربوطه حضور دارند. با وجود اینکه رئیسجمهور با تنفیذ مقام معظم رهبری مسئولیت دارد، رئیس قوه قضائیه منصوب ایشان است، چند نفر از نمایندگان ویژه رهبری در شورا حضور دارند و دبیر شورای عالی امنیت ملی هم با حکم رئیسجمهور و موافقت مقام معظم رهبری منصوب میشود، باز هم تصمیمات شورا بهتنهایی نهایی نیست.
این فعال سیاسی اصولگرا تصریح کرد: مصوبات شورای عالی امنیت ملی پس از تصویب، به عنوان پیشنهاد به محضر مقام معظم رهبری ارائه میشود. ایشان صرفاً به دلیل حضور نمایندگان خود یا رؤسای قوا و فرماندهان نظامی، مصوبات را بدون بررسی تأیید نمیکنند، بلکه همه موارد را بررسی میکنند؛ ممکن است با تمام مصوبه موافقت کنند، یا بخشی از آن را اصلاح کرده و با شروطی بپذیرند.
یوسفیان ملا تصریح کرد: در نهایت، اگر مذاکرهای انجام شده، با مجوز و اجازه مقام معظم رهبری بوده است. این موضوع نیز مستند به اصل ۱۱۰ قانون اساسی است. بر اساس اصل ۱۱۰ قانون اساسی، اعلام جنگ، و بسیج نیروها برای جنگ و صلح از اختیارات مقام معظم رهبری است و هیچ مقام دیگری حق اعلام جنگ یا صلح را ندارد. این اختیار بهصراحت در قانون اساسی پیشبینی شده است.
وی ادامه داد: هیچ مقامی، جز در چارچوب اختیارات مقرر در قانون اساسی، حق اعلام جنگ یا صلح را ندارد و این از اختیارات مقام معظم رهبری است. وقتی ایشان با استفاده از این اختیار، اجازه مذاکره را صادر کردهاند، آقای قالیباف، آقای عراقچی و سایر اعضای تیم مذاکرهکننده با اجازه مقام معظم رهبری وارد مذاکرات شدهاند. مقام معظم رهبری هم زنده، حاضر و ناظر بر همه امور هستند. اگرچه ممکن است به دلایلی در همه موارد بهصورت فیزیکی در انظار عمومی حضور پیدا نکنند، اما در تمامی مسائل کشور حضور فعال دارند، احکام صادر میکنند، مکاتبه انجام میدهند، نظر میدهند و تصمیمگیری میکنند. اگر ایشان با انجام مذاکره موافق نبودند، اساساً امکان نداشت هواپیمای حامل هیئت مذاکرهکننده از زمین بلند شود و به مقصد اروپا، پاکستان یا هر کشور دیگری اعزام شود. بنابراین، آغاز مذاکرات با اجازه مقام معظم رهبری بوده است.
این فعال سیاسی اصولگرا گفت: وقتی مذاکره با اجازه آقا بوده است نباید کسی بهگونهای سخن بگوید یا تفسیری ارائه کند که نتیجه آن، تضعیف مذاکرهکنندگان باشد؛ زیرا در حقیقت، این اقدام به نظام و کشور آسیب میزند. وقتی مقامهای بلندپایه کشورها برای مثال معاون رئیسجمهور آمریکا، پس از ساعتها پرواز برای مذاکره وارد منطقه میشوند وقتی برای مذاکره می نشینند هر کدام وزن طرف مقابل را می دانند، آنها می دانند و می گویند بخشی در داخل ایران با اصل مذاکره یا با مذاکرهکنندگان موافق نیستند، طبیعی است که این موضوع بر روند مذاکرات اثر میگذارد. چنین فضایی میتواند بخشی از اعتماد و پشتوانهای را که مذاکرهکنندگان جمهوری اسلامی باید از آن برخوردار باشند، تضعیف کند.
یوسفیان ملا تصریح کرد: اما اگر طرف مقابل ببیند که مذاکرهکنندگان ایران با پشتوانه کامل نظام، مقام معظم رهبری و ارکان مختلف کشور در مذاکرات حاضر شدهاند، این موضوع قدرت و اقتدار هیئت ایرانی را افزایش میدهد. به همین دلیل، تضعیف مذاکرهکنندگان یک اشتباه بزرگ است؛ اشتباهی که به ضرر کشور و برخلاف سیاستها و رهنمودهای مقام معظم رهبری خواهد بود. اگر رهبری بخواهند مذاکره ای صورت نگیرد دستور می دهند و دیگر مذاکره هم انجام نمی شود اما وقتی ایشان اجازه مذاکره را صادر کردهاند و مذاکرهکنندگان نیز بر همین اساس وارد گفتوگو شدهاند و هیچگونه مخالفتی نیز از سوی ایشان اعلام نشده است، دلیلی برای تضعیف آنان وجود ندارد.
وی گفت: آنقدر تیم مذاکره کننده را تضعیف می کنند که در حد محاکمه هم پیش می روند، چه کسی قرار است که تیم مذاکره کننده را محاکمه کند، مشخصا رئیس قوه قضاییه، رئیس قوه قضائیه خود عضو شورای عالی امنیت ملی است و در فرآیند تصمیمگیری حضور داشته است. این مذاکرات، خواست و تصمیم نظام بوده که از مجرای قانونی و در نهایت با تأیید مقام معظم رهبری اجرایی شد؛ نه اینکه افراد بهصورت خودسرانه تصمیم به مذاکره گرفته باشند. بنابراین، تضعیف مذاکرهکنندگان به زیان کشور است. همانگونه که در میدان نبرد نظامی، تضعیف رزمندگان به ضرر کشور است، در میدان نبرد سیاسی و دیپلماتیک نیز تضعیف مذاکرهکنندگان، تضعیف جبهه جمهوری اسلامی محسوب میشود.
این فعال سیاسی اصولگرا تصریح کرد: آقایان اگر به این موضوع توجه داشته باشند نباید به گونه ای صحبت کنند که طرف ایرانی تضعیف شود. اگر کسی نقد، پیشنهاد یا نظری دارد، میتواند آن را مطرح کند، اما نباید اصل مذاکرهای را که به تصویب مراجع قانونی رسیده، با تأیید مکتوب مقام معظم رهبری همراه بوده و با اجازه رسمی ایشان آغاز شده است، زیر سؤال برد؛ زیرا این اقدام این پیام را به طرف مقابل منتقل میکند که مشخص نیست در ایران چه کسی مسئول تصمیمگیری و مذاکره است.
وی با اشاره به اقدامات شهید لاریجانی گفت: در مورد مرحوم آقای لاریجانی نیز همینگونه بود. نباید آنگونه با ایشان برخورد می شد، من خود از نزدیک با ایشان ارتباط داشتم. همدوره مجلس بودیم و از آنجا که ایشان اهل مازندران بودند و منطقه لاریجان نیز به آمل تعلق دارد، ارتباط نزدیکی با ایشان داشتم.
یوسفیان ملا گفت: از زمانی که مرحوم آقای لاریجانی مسئولیت مشاور مقام معظم رهبری و دبیری شورای عالی امنیت ملی را برعهده گرفتند، تقریباً بیشتر روزها در سفرهای سیاسی و دیپلماتیک بودند. بارها به مسکو، قطر، عمان و دیگر کشورها سفر کردند و مأموریت اصلی ایشان، مذاکره و رایزنی با مقامات کشورهای مختلف بود. ایشان برای مهمانی و صله رحم که به این کشورها نمی رفتند. کار ایشان مذاکره بود و بارها پیامهای رهبری شهید را به روسیه و دیگر کشورها منتقل کردند و همواره در حال مذاکره با کشورهای منطقه و جهان بودند. بنابراین، سیاست جمهوری اسلامی هیچگاه این نبوده که درهای مذاکره بسته باشد و تنها راه، تقابل نظامی باشد؛ بلکه همواره در کنار اقتدار نظامی، مسیر مذاکره نیز دنبال شده است. امروز نیز همان سیاست ادامه دارد. همانطور که آقای لاریجانی در دوران مسئولیت خود مذاکره میکردند، امروز نیز مسئولان ذیربط همین مسیر را دنبال میکنند. اصل سیاست تغییری نکرده است.
وی گفت: اگر دوستان واقعاً به دنبال تقویت نظام هستند ـ که یقیناً همینطور است ـ باید در کنار تقویت جبهه نظامی، جبهه سیاسی و دیپلماتیک کشور را نیز تقویت کنند و از مذاکرهکنندگان جمهوری اسلامی حمایت کنند؛ زیرا تضعیف آنان، در نهایت به زیان جمهوری اسلامی ایران خواهد بود.
