به گزارش اقتصادنیوز به نقل از ایسنا، «تاکر کارلسون» مجری و تحلیلگر آمریکایی در مصاحبهای مفصل با خبرگزاری بلومبرگ گفت تنها دلیل موضعگیریاش علیه جنگ ایران این بود که احساس میکرد از نظر اخلاقی وظیفه دارد هشدار دهد، زیرا معتقد بود ایالات متحده برخلاف منافع خود در حال کشیده شدن به یک جنگ فاجعهبار با ایران است.
او اذعان کرد که ترامپ در انجام یکی از مهمترین وظایف رئیسجمهور، یعنی مقاومت در برابر فشارهای بیرونی، ناکام مانده است. او با پذیرش اینکه همه رؤسای جمهور آمریکا همواره تحت فشار گروههای مختلف داخلی و خارجی قرار دارند، گفت هنر رهبری در تشخیص تفاوت میان مشورت مشروع و نفوذ ناموجه است؛ آزمونی که به اذعان کارلسون، ترامپ در آن شکست خورده و خود را در اختیار رژیم اشغالگر قرار داده است.
کارلسون اذعان کرد که رژیم صهیونیستی نفوذی فوقالعاده بر روند تصمیمگیری آمریکا درباره ایران اعمال کرده و گفت رهبران این رژیم صهیونیستی اهدافی متفاوت از منافع آمریکا دنبال میکردند، اما دولت ترامپ اجازه داد همان اهداف جهتدهنده سیاست واشنگتن شوند.
او این موضوع را نشانه شکست جدی در رهبری ترامپ دانست و استدلال کرد که رئیسجمهور آمریکا هرگز نباید اجازه دهد اولویتهای راهبردی یک دولت دیگر تعیینکننده ورود آمریکا به جنگ باشد.
کارلسون از گفتوگوهای متعدد خود با ترامپ پیش از تشدید تنش با ایران سخن گفت و یادآورشد که بارها به ترامپ گفته بود موضوع هرگز صرفاً برنامه هستهای ایران نبوده، بلکه دولت آمریکا بهتدریج در حال کشیده شدن به پروژهای برای تغییر حکومت در ایران است.
این مجری آمریکایی گفت به ترامپ هشدار داده بود که چنین جنگی نهتنها ریاستجمهوری وی، بلکه میراث تاریخی او را نیز نابود خواهد کرد و وضعیت را با ریاستجمهوری جورج دبلیو بوش مقایسه کرد که علیرغم برنامههای داخلی فراوان، در نهایت با فاجعه جنگ عراق شناخته میشود.
کارلسون با اشاره به اینکه در گذشته حامی ترامپ بود، گفت ترامپ در نهایت به همان ساختاری پیوست که وعده مبارزه با آن را داده بود. او همچنین گفت اگرچه جمهوریخواهان و دموکراتها در مسائل فرهنگی اختلافات آشکاری دارند، اما در موضوعات کلان مانند سیاست خارجی و مداخلات نظامی، عملاً در یک مسیر حرکت میکنند.
او در طول مصاحبه بارها نسبت به کاهش نفوذ واقعی رأیدهندگان آمریکایی بر سیاست خارجی ابراز نگرانی کرد و گفت انتخابات دیگر تغییر معناداری در جهتگیری راهبردی آمریکا ایجاد نمیکند، زیرا صرفنظر از اینکه کدام حزب در کاخ سفید یا کنگره قدرت را در دست داشته باشد، همان اجماع سیاست خارجی ادامه مییابد.
کارلسون همچنین نظام تأمین مالی انتخابات را یکی از عوامل اصلی این وضعیت دانست و گفت حامیان مالی که اولویتهای مشخصی در سیاست خارجی دارند، از جمله لابیگران رژیم صهیونیستی، نفوذ نامتناسبی بر مقامهای منتخب اعمال میکنند. به اذعان او، همین نفوذ آزادی عمل رئیسجمهور را برای تصمیمگیری بر اساس منافع رأیدهندگان محدود میکند.
او همچنین گفت رؤسای جمهور آمریکا از اختیارات اجرایی گستردهای برخوردارند، اما در عمل از حق حاکمیت سیاسی واقعی بیبهرهاند، زیرا همواره تحت تأثیر شبکههای مالی، گروههای لابی، ساختارهای بوروکراتیک و ائتلافهای سیاسی قرار دارند.
این تحلیلگر آمریکایی همچنین از افول کلی قدرت آمریکا سخن گفت و اذعان کرد که ایالات متحده دیگر تنها ابرقدرت جهان نیست، زیرا چین به قدرت اقتصادی عظیمی تبدیل شده و جهانیشدن، بخش مهمی از قدرت را به شرکتهای فراملی و سرمایه بینالمللی منتقل کرده است.
کارلسون همچنین با نگاهی انتقادی به گذشته خود، از حمایتش از حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ ابراز پشیمانی کرد و گفت اکنون آن موضع را اشتباهی بزرگ میداند که به او آموخت که تبلیغات تا چه اندازه میتواند افکار عمومی را منحرف کند و افراد را وادار سازد، حتی بدون قصد قبلی، روایتهای نادرست را تکرار کنند.
در سراسر این گفتوگو، کارلسون مخالفت خود با تجاوز نظامی علیه ایران را بخشی از یک رویکرد گستردهتر در حمایت از خویشتنداری نظامی دانست و گفت معتقد است جنگهای ایران و اوکراین، آمریکا را از نظر اقتصادی، راهبردی و سیاسی تضعیف کرده و همزمان توجه رهبران این کشور را از مشکلات واقعی داخلی منحرف ساخته است.
کارلسون همچنین گفت که تلاشهایش برای جلوگیری از این جنگ در نهایت بینتیجه مانده است و گفت با وجود رفتوآمدهای متعدد به واشنگتن و گفتوگوهای فراوان با مقامهای ارشد، در پایان دریافت که نفوذش بسیار کمتر از آن چیزی بوده که تصور میکرد.
مجری و تحلیلگر آمریکایی همچنین در راستای انتقاد از دولت آمریکا برای همدستی با رژیم صهیونیستی، اظهار کرد که این رژیم جهانبینی متفاوتی با دموکراسیهای لیبرال غربی داشته و حتی کشورهای اروپایی را دشمن خود میداند. او از نسلکشی رژیم اشغالگر در غزه انتقاد کرد و گفت دولتهایی که از این رژیم حمایت میکنند، در قبال آن مسئولیت اخلاقی دارند.
