دنیای امروز مدام به ما میگوید باید بیشتر داشته باشیم؛ پول بیشتر، سفر بیشتر، ارتباطات بیشتر، شغل بزرگتر و زندگی هیجانانگیزتر. شبکههای اجتماعی هم تصویری از موفقیت ساختهاند که در آن ظاهراً همه در حال پیشرفتاند و کسی یک زندگی ساده و معمولی ندارد.
همشهری آنلاین – مریم شیرافکن: شاید موفقیت واقعی این نباشد که زندگیتان از دور شگفتانگیز به نظر برسد؛ شاید این باشد که از نزدیک، از زندگی خودتان راضی باشید. اما یک سؤال مهم وجود دارد: اگر زندگی آرامی داشته باشیم، آیا واقعاً از زندگی عقب ماندهایم؟
شاید نه.
گاهی رسیدن به جایی که هر روزتان تقریباً شبیه روز قبل است، نه نشانه شکست، بلکه نشانه این است که بالاخره چیزی را پیدا کردهاید که برایتان ارزش دارد.
ما اغلب شلوغ بودن را با مهم بودن اشتباه میگیریم.
جلسههای بیشتر، تماسهای بیشتر، مهمانیهای بیشتر، پروژههای بیشتر و حتی خستگی بیشتر، گاهی به ما احساس موفقیت میدهند. انگار اگر دائماً در حال دویدن نباشیم، از دیگران عقب افتادهایم.
اما زندگی سالم الزاماً پرسروصدا نیست.
ممکن است موفقیت برای یک نفر این باشد که صاحب یک شرکت بزرگ شود و برای فرد دیگری این باشد که صبح با آرامش از خواب بیدار شود، چند ساعت کار کند، ورزش کند، با خانوادهاش وقت بگذراند و شب بدون اضطراب بخوابد.
موفقیت یک تعریف جهانی ندارد.
از کودکی به ما گفته میشود که باید «موفق» شویم. اما کمتر کسی میپرسد: موفقیت از نظر خودت یعنی چه؟
فیلمها، تبلیغات، شبکههای اجتماعی و حتی اطرافیان، تصویری خاص از زندگی ایدهآل به ما میدهند؛ خانه بزرگ، ماشین گرانقیمت، شغل پرزرقوبرق، سفرهای مداوم و زندگی اجتماعی شلوغ.
بعد ممکن است سالها برای رسیدن به همان تصویر تلاش کنیم، بدون اینکه یک بار از خودمان بپرسیم:
«اصلاً من این زندگی را میخواهم؟»
گاهی بزرگ شدن یعنی فهمیدن اینکه رؤیایی که در ۲۰سالگی داشتیم، الزاماً رؤیای امروز ما نیست.
تصور کنید دیگر مجبور نیستید دائماً خودتان را ثابت کنید.
لازم نیست همه بدانند کجا هستید، چه میخرید، چقدر درآمد دارید یا با چه کسانی رفتوآمد میکنید.
به اندازه کافی کار میکنید، ورزش میکنید، غذا میخورید، کتاب میخوانید، با آدمهای مورد علاقهتان وقت میگذرانید و برای آیندهتان برنامه دارید.
از بیرون شاید زندگیتان خیلی هیجانانگیز به نظر نرسد.
اما در درونتان احساس امنیت و رضایت دارید.
این آرامش، چیزی نیست که بتوان آن را با پول خرید.
یک سوءتفاهم مهم وجود دارد: آرام زندگی کردن با بیهدف زندگی کردن فرق دارد.
آدمی که زندگی آرامی دارد، میتواند بسیار جاهطلب باشد؛ اما جاهطلبی او الزاماً برای نمایش دادن نیست.
ممکن است بخواهد بدن سالمتری داشته باشد، کتاب بنویسد، کسبوکارش را بهتر کند، رابطه خوبی بسازد یا از نظر مالی مستقل شود.
تفاوت اینجاست که دیگر برای رسیدن به هدف، حاضر نیست تمام آرامش زندگیاش را قربانی کند.
در دنیایی که همه عجله دارند، داشتن چند ساعت زمان بدون برنامه میتواند یک ثروت واقعی باشد.
ما آنقدر به پر کردن تقویم خودمان عادت کردهایم که گاهی فراموش میکنیم انسان برای زندگی کردن به فضای خالی هم احتیاج دارد.
یکی از نشانههای بلوغ این است که دیگر تمام تصمیمهای زندگی را بر اساس نگاه دیگران نمیگیریم.
ممکن است شغلی را انتخاب کنید که عنوان پرزرقوبرقی ندارد اما دوستش دارید.
ممکن است به جای مهمانیهای زیاد، یک شب آرام در خانه را ترجیح دهید.
ممکن است به جای خریدن چیزهای بیشتر، برای آزادی مالی خودتان پسانداز کنید.
و ممکن است دیگر برای اثبات اینکه «موفق هستید» نیازی به نمایش موفقیتتان نداشته باشید.
وقتی زندگی برای خودتان ساخته شده باشد، نظر دیگران اهمیت کمتری پیدا میکند.
در نهایت، شاید موفقیت این نباشد که وقتی وارد اتاقی میشوید همه متوجه شما شوند.
شاید موفقیت این باشد که وقتی شب به خانه برمیگردید، از زندگیای که ساختهاید احساس رضایت کنید.
بدن سالم، ذهن آرام، چند رابطه واقعی، کاری که برایتان معنا دارد و آزادی اینکه لازم نباشد هر روز نقش بازی کنید.
زندگی آرام ممکن است در اینستاگرام چندان جذاب به نظر نرسد.
اما شاید بعد از سالها تلاش، چیزی که واقعاً دنبالش بودهایم همین بوده است:
نه یک زندگی پرسروصدا؛ بلکه زندگیای که واقعاً دوست داریم در آن زندگی کنیم.
منبع : medium
