پروفسور کامران رستمینژاد از دانشمندان برجسته ایرانی در حوزه گوارش و بیماری سلیاک که طی سالها فعالیت علمی، پژوهشی و آموزشی، نقشی مؤثر در گسترش دانش و بهبود شناخت و درمان این بیماری ایفا کرد، درگذشت.
به گزارش راویان به نقل از همشهری آنلاین به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، پروفسور کامران رستمینژاد، متخصص بیماریهای داخلی، فوقتخصص گوارش و کبد و استاد تمام دانشگاه بیرمنگام انگلستان، از چهرههای برجسته علمی ایران و جهان در حوزه بیماری سلیاک، روز ۲۴ مردادماه در سن ۶۲ سالگی در انگلستان درگذشت.
این پزشک از دانشمندان برجسته ایرانی در حوزه گوارش و بیماری سلیاک بود که طی سالها فعالیت علمی، پژوهشی و آموزشی، نقشی مؤثر در گسترش دانش و بهبود شناخت و درمان این بیماری ایفا کرد.
او پس از طی دورههای تخصصی پزشکی، مسیر فعالیت علمی خود را با تمرکز ویژه بر بیماری سلیاک ادامه داد و در سال ۱۹۹۹ در هلند، مدرک دکترای تخصصی (Ph.D) خود را در این حوزه دریافت کرد. موضوع رساله دکترای وی، «اولین طبقهبندی بیماری سلیاک» بود؛ پژوهشی که نقطه عطفی در آغاز فعالیتهای گسترده علمی او در این زمینه به شمار میرود.
رستمینژاد در ادامه فعالیت حرفهای خود به یکی از پژوهشگران شناختهشده بینالمللی در زمینه بیماری سلیاک تبدیل شد و سالها در حوزههای پژوهش، آموزش و درمان این بیماری فعالیت کرد. حاصل این تلاشها، انتشار صدها مقاله علمی در مجلات معتبر بینالمللی، تألیف و مشارکت در نگارش کتابهای تخصصی، تربیت متخصصان و پژوهشگران، تدریس در دانشگاههای مختلف و حضور و سخنرانی در کنگرههای علمی معتبر در سراسر جهان بود.
این استاد برجسته، در کنار فعالیتهای علمی بینالمللی، ارتباط خود را با جامعه پزشکی و دانشگاهی ایران نیز حفظ کرد و با دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی همکاریهای علمی و آموزشی متعددی داشت. عضویت در انجمن گوارش و کبد ایران، همکاری تحقیقاتی و حضور بهعنوان استاد مدعو در پژوهشکده گوارش دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، راهنمایی دانشجویان ایرانی و معاونت سردبیری مجله «گوارش و کبد، از بالین تا آزمایشگاه» از جمله سوابق همکاری علمی و دانشگاهی وی در ایران بود.
رستمینژاد همچنین در فعالیتهای انساندوستانه حضور داشت و بهعنوان پزشک بدون مرز، در امدادرسانی به آسیبدیدگان زلزله بم مشارکت کرد؛ حضوری که وجه دیگری از شخصیت حرفهای و انسانی این پزشک و دانشمند ایرانی را نشان میدهد.
او پزشکی دانشمند، پژوهشگری پرتلاش و استادی متعهد بود که تا واپسین روزهای زندگی از مطالعه، پژوهش و آموزش دست نکشید و دانش و تجربه خود را در مسیر ارتقای سلامت بیماران و پیشرفت علم پزشکی به کار گرفت.
با وجود سالها زندگی و فعالیت علمی در خارج از ایران، پیوند او با ایران و جامعه علمی کشور همواره برقرار بود و همکاریهای علمی و آموزشی او با مراکز دانشگاهی ایران، از جمله دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، بخشی ماندگار از میراث حرفهای وی به شمار میرود.
