بیستوششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران از امروز، جمعه ۲۳ مرداد، با حضور ۱۸ تیم آغاز میشود؛ فصلی که در سایه پایان نیمهتمام دوره گذشته، افزایش تعداد تیمها، تغییرات مهم در قوانین نقلوانتقالات و کاهش سهمیه بازیکنان خارجی، چهرهای متفاوت با سالهای گذشته دارد.
به گزارش راویان به نقل از همشهری آنلاین، در میان ۱۸ تیم لیگ برتری واضح است که استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور بار دیگر کانون اصلی رقابت برای قهرمانی خواهند بود؛ اما شاید مهمترین داستان فصل جدید، نه فقط جنگ این چهار تیم برای جام، بلکه آزمون مدیریت منابع، عمق ترکیب و سازگاری با تقویم فشرده باشد.
یکی از مهمترین تفاوتهای لیگ بیستوششم، افزایش تعداد تیمها از ۱۶ به ۱۸ تیم است. این تغییر به معنای آن است که هر تیم به جای ۳۰ مسابقه، باید در طول فصل ۳۴ بازی انجام دهد؛ چهار مسابقه بیشتر که در فوتبال حرفهای میتواند تأثیر قابل توجهی بر آمادگی جسمانی، مصدومیتها و عمق نیمکت تیمها داشته باشد.
این موضوع بهویژه برای چهار مدعی اصلی اهمیت دارد؛ چرا که استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور علاوه بر لیگ، درگیر مسابقات و الزامات رقابتهای آسیایی نیز هستند. بنابراین تیمی که فقط برای ترکیب اصلی برنامهریزی کرده باشد، ممکن است در نیمه دوم فصل هزینه آن را بپردازد.
نکته کمتر مورد توجه، تغییرات مربوط به فهرست بازیکنان است. سهمیه بازیکنان زیر ۲۳ سال از ۸ به ۱۰ بازیکن افزایش یافته و امکان جذب بازیکنان زیر ۲۵ سال نیز تغییر کرده است. این تصمیم میتواند فرصت بیشتری برای استفاده از بازیکنان جوان ایجاد کند؛ البته به شرطی که باشگاهها صرفاً برای تکمیل فهرست، بازیکن جوان جذب نکنند و واقعاً به آنها فرصت بازی بدهند.
استقلال فصل جدید را در شرایطی آغاز میکند که فشار هواداران برای بازگشت به مسیر قهرمانی بسیار بالاست. با این حال، مسئله مهمتر برای آبیپوشان، ساختن تیمی است که بتواند در یک فصل طولانی و ۳۴ هفتهای ثبات داشته باشد.
یکی از چالشهای کمتر دیدهشده استقلال، عمق ترکیب در برابر فشردگی مسابقات است. مشکلات مربوط به پنجره نقلوانتقالات و پروندههای حقوقی نیز در تابستان بر برنامه تیم اثر گذاشته است.
در چنین شرایطی، استقلال نمیتواند صرفاً روی چند مهره شاخص حساب کند. اگر آبیها بتوانند نیمکت خود را به اندازه ترکیب اصلی رقابتی کنند، شانس آنها برای ماندن در کورس افزایش خواهد یافت؛ در غیر این صورت، افزایش تعداد مسابقات میتواند به یکی از نقاط ضعف اصلی تیم تبدیل شود.
پرسپولیس نیز با انتظاری متفاوت وارد فصل جدید میشود. سرخپوشان در بازار نقلوانتقالات تلاش کردهاند ترکیب خود را تقویت کنند و در عین حال بخشی از ستونهای تیم را حفظ کنند.
اما سؤال اصلی درباره پرسپولیس، کیفیت اسامی جدید نیست؛ بلکه سرعت هماهنگ شدن بازیکنان تازهوارد با ساختار تیم است. در لیگ ۱۸ تیمی، فرصت جبران امتیازهای از دسترفته کمتر از چیزی است که به نظر میرسد، زیرا فاصله مسابقات افزایش یافته و تیمها باید در زمان کوتاهتری خود را برای بازی بعدی آماده کنند.
پرسپولیس همچنین در هفتههای ابتدایی با برنامهای مواجه است که میتواند خیلی زود نقاط قوت و ضعف تیم را آشکار کند. شمسآذر در هفته نخست میزبان سرخپوشان است، در حالی که استقلال نیز در تهران برابر مس شهر بابک قرار میگیرد.
سپاهان یکی از معدود مدعیانی است که تصمیم گرفت روی نیمکت خود ثبات ایجاد کند. محرم نویدکیا برای فصل جدید نیز هدایت طلاییپوشان را بر عهده دارد؛ تصمیمی که میتواند به سپاهان در ایجاد انسجام تاکتیکی کمک کند.
اما سپاهان یک مشکل مشترک با دیگر مدعیان دارد: انتظارات بالا. این تیم سالهاست از مدعیان جدی قهرمانی محسوب میشود و هر فصل بدون جام، فشار بیشتری ایجاد میکند.
از سوی دیگر، بازار نقلوانتقالات نشان داده رقابت بین مدعیان تنها در زمین نیست. انتقال میلاد زکیپور از سپاهان به تراکتور، نمونهای از جابهجایی مستقیم مهرهها میان رقبای اصلی است و نشان میدهد مرز میان چهار مدعی در بازار نقلوانتقالات نیز کمرنگتر شده است.
تراکتور شاید عجیبترین وضعیت را در میان مدعیان داشته باشد. این تیم در فاصله بسیار کوتاهی تا شروع لیگ، تغییر روی نیمکت را تجربه کرد و جواد نکونام به عنوان سرمربی جدید معرفی شد.
تغییر مربی درست در آستانه شروع فصل میتواند یک ریسک بزرگ باشد؛ زیرا نکونام باید در مدت کوتاهی ایدههای خود را به تیمی منتقل کند که انتظار از آن چیزی جز دفاع از جایگاه خود در بالای فوتبال ایران نیست.
تراکتور در هفته نخست میزبان پیکان است؛ مسابقهای که شاید روی کاغذ ساده به نظر برسد، اما میتواند نخستین تصویر واقعی از تراکتورِ نکونام را ارائه کند.
یکی از تغییراتی که کمتر از نقلوانتقالات ستارهها مورد توجه قرار گرفته، کاهش سهمیه بازیکنان خارجی از هشت به چهار نفر است. این تصمیم برای همه تیمها مهم است، اما برای مدعیانی که همزمان در رقابتهای آسیایی حضور دارند اهمیت بیشتری پیدا میکند.
در عمل، این قانون ارزش انتخاب خارجیها را افزایش میدهد. دیگر خبری از فهرستهای پرشمار خارجی نخواهد بود و باشگاهها باید با دقت بیشتری درباره هر سهمیه تصمیم بگیرند. در نتیجه، کیفیت استعدادیابی و انتخاب بازیکن خارجی میتواند بیش از گذشته در سرنوشت تیمها اثرگذار باشد.
لیگ بیستوششم در شرایطی آغاز میشود که فصل گذشته به دلیل شرایط خاص کشور نیمهتمام ماند و جدول آن در وضعیت نهایی رقابتی قرار نگرفت. به همین دلیل، فصل جدید برای فوتبال ایران صرفاً یک شروع معمولی نیست؛ نوعی بازگشت به نقطه صفر رقابت داخلی نیز محسوب میشود.
استقلال، پرسپولیس، سپاهان و تراکتور بیشترین نگاهها را به خود جلب خواهند کرد، اما قهرمان احتمالی الزاماً تیمی نخواهد بود که پرستارهترین ترکیب را دارد. در لیگ ۱۸ تیمی، با ۳۴ مسابقه و محدودیت بیشتر در استفاده از بازیکنان خارجی، احتمالاً تیمی موفقتر است که نیمکت عمیقتر، مدیریت بهتر خستگی، تصمیمهای دقیقتر در نقلوانتقالات و ثبات تاکتیکی بیشتری داشته باشد.
به همین دلیل، لیگ بیستوششم را باید فراتر از یک رقابت چهار تیمی برای جام دید؛ این فصل میتواند آزمونی برای سنجش بلوغ مدیریتی و فنی فوتبال باشگاهی ایران باشد؛ فصلی که شاید قهرمان آن نه در هفتههای پایانی، بلکه در کیفیت تصمیمهایی که باشگاهها از همین روز نخست میگیرند، ساخته شود.
