در دهه ۱۹۶۰، آمریکا برای عقب نماندن از کنکورد و توپولوف Tu-۱۴۴، برنامه ساخت هواپیمای مسافربری مافوق صوت را آغاز کرد. یکی از مهمترین طرحها در این رقابت، لاکهید L-۲۰۰۰ بود؛ هواپیمایی با طراحی پیشرفته که با وجود ارزیابی فنی مثبت، هرگز از مرحله طرح و آزمایش تونل باد فراتر نرفت.
به گزارش همشهریآنلاین، آمریکا در دهه ۱۹۶۰ می خواست با ساخت یک هواپیمای مسافربری مافوق صوت، از کنکورد و توپولوف Tu-۱۴۴ عقب نماند؛ لاکهید هم با طرح L-۲۰۰۰ وارد رقابت شد، اما این هواپیما هرگز به مرحله ساخت نرسید.
برنامه هواپیمای مافوق صوت آمریکا در سال ۱۹۶۳ با هدف ساخت هواپیمایی با سرعت بیش از ۲ ماخ و برد بین قاره ای آغاز شد. هدف این بود که هواپیمایی با ظرفیت حدود ۳۰۰ مسافر ساخته شود که از نظر فناوری و عملکرد بتواند با کنکورد و توپولوف Tu-۱۴۴ رقابت کند.
به روایت عصر ایران، در این رقابت، لاکهید L-۲۰۰۰ یکی از دو طرح اصلی بود. طراحی لاکهید بدنه ای باریک و کشیده با بال های دلتای دوگانه و چهار موتور زیر بال داشت. این شرکت در ابتدا موتورهای J۵۸ ساخت پرت اند ویتنی را در نظر گرفته بود؛ همان خانواده موتوری که در هواپیمای شناسایی SR-۷۱ نیز استفاده شد.
طرح لاکهید از نظر فنی ساده تر و کم ریسک تر از رقیب خود ارزیابی شد، اما در نهایت این بویینگ ۲۷۰۷ بود که در سال ۱۹۶۶ به عنوان طرح برنده انتخاب شد. به این ترتیب، L-۲۰۰۰ حتی فرصت ساخت یک نمونه اولیه کامل را نیز پیدا نکرد و در حد طرح ها و مدل های آزمایش تونل باد باقی ماند.
اما انتخاب بویینگ هم پایان داستان هواپیمای مافوق صوت آمریکایی نبود. توسعه ۲۷۰۷ با مشکلات فنی، هزینه های سنگین، نگرانی های زیست محیطی و تردید درباره توجیه اقتصادی آن روبه رو شد. در نهایت، کنگره آمریکا در سال ۱۹۷۱ برنامه هواپیمای مافوق صوت را لغو کرد؛ در حالی که پروژه آمریکایی هنوز از مرحله ماکت و آزمایش های زمینی فراتر نرفته بود.
به این ترتیب، L-۲۰۰۰ نه تنها هرگز پرواز نکرد، بلکه حتی ساخته هم نشد. امروز مدل تونل باد آن در موزه ملی هوا و فضا در واشنگتن نگهداری می شود؛ یادگاری از دوره ای که آمریکا تلاش می کرد وارد رقابت جهانی هواپیماهای مسافربری مافوق صوت شود، اما در نهایت این رویای بزرگ بدون ساخت حتی یک نمونه پروازی از بین رفت.
