وزیر خزانهداری آمریکا که تحریمهای جدید علیه ایران را «روز دی اقتصادی» نامیده بود، در پاسخ به پرسش خبرنگار درباره دلیل اعمال نکردن فوری این تحریمها، صریحاً گفت: «چرا باید سیستم مالی جهانی را به هم بریزم؟»
به گزارش همشهریآنلاین، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری ایالات متحده، روز دوشنبه در نشست خبری تشریح آخرین اقدام علیه ایران و جزئیات کارزار جدید تحریمی علیه ایران، در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره تشبیه این اقدام به عملیات تاریخی «روز دی»، به ناگفتهای درباره آسیبپذیری نظام مالی جهانی اعتراف کرد.
خبرنگار با اشاره به یادداشت اخیر وزیر خزانهداری در روزنامه فایننشال تایمز که در آن تحریمهای جدید را «روز دی اقتصادی» نامیده بود، با طرح یک سوال کلیدی، این بزرگنمایی را زیر سوال برد.
وی با اشاره به اینکه عملیات تاریخی نرماندی (روز D) یک حمله غافلگیرکننده و قاطع بدون دادن هیچ مهلتی به آلمان نازی بود، از بسنت پرسید: «شما این عملیات را روز دی توصیف میکنید، اما چرا تحریمها را امروز و بهصورت یکباره اعمال نمیکنید و به ایران بازه زمانی میدهید؟»
وزیر خزانهداری آمریکا در پاسخ که با سکوت لحظهای حضار همراه شد، بهصراحت گفت: «چرا باید سیستم مالی جهانی را به هم بریزم؟»
این اظهارنظر نشان میدهد که واشنگتن بهخوبی از وابستگی متقابل اقتصاد جهان به دلار آگاه است و اجرای یک شوک تحریمی فوری را نه به دلیل ملاحظات انسانی یا دیپلماتیک، بلکه به دلیل هراس از پیامدهای جبرانناپذیر آن بر اقتصاد کشورهای غربی، به تعویق انداخته است.
بر اساس جزئیات اعلامشده در این نشست، بسته جدید تحریمی که با عنوان «عملیات انزوای اقتصادی» رونمایی شده، پنج بخش کلیدی شامل رمزارزها، فناوریهای نوین، طلا، هوانوردی و کشتیرانی ایران را هدف گرفته است.
بسنت هدف نهایی از این اقدام را «قطع تمام شریانهای اقتصادی که ایران را سرپا نگه داشته» عنوان کرد و به کشورهای ثالث نیز هشدار داد که در صورت همکاری مالی با تهران، دسترسی خود به سیستم مالی آمریکا را از دست خواهند داد.
در واکنش به این اظهارات، علی مدنیزاده، وزیر اقتصاد ایران، در گفتوگویی کوتاه با خبرنگاران، تحریمهای جدید را «حرفی تکراری و غیرعملیاتی» خواند و تأکید کرد: «جمهوری اسلامی ایران برای هر سناریویی آمادگی کامل دارد و این تهدیدها خللی در اراده کشور ایجاد نخواهد کرد.»
تحلیلگران اقتصادی مستقر در واشنگتن معتقدند پاسخ صریح بسنت به خبرنگار، عملاً پوچ بودن ادعای «روز دی اقتصادی» را آشکار کرد و نشان داد که رویکرد فشار حداکثری دولت آمریکا، بیش از آنکه یک عملیات ضربتی باشد، به دلیل ترس از آسیب به سیستم مالی غرب، ناچار به اجرای یک استراتژی پلهای و تدریجی است.
