نام لالهزار در ذهن هر ایرانی با تصویری از زرق و برق، هنر و نوگرایی گره خورده است؛ خیابانی که روزگاری قلب تپنده فرهنگ و تفریحات مدرن پایتخت بود.
همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: اما برگهای تاریخ، روایتی دیگر را از این خیابان نمادین فاش میکنند؛ داستانی از دورانی که هنوز خبری از سالنهای سینما، کافههای شلوغ و ویترینهای درخشان نبود.
اخیراً تصویری نادر به جامانده از دهه ۱۲۶۰ شمسی، پنجرهای به این گذشته فراموششده گشوده است. این قاب تاریخی، لالهزار را نه آنگونه که در حافظه جمعی ما ثبت شده، بلکه در هیبتی بکر و ساده به نمایش میگذارد. در این نما، لالهزار نه یک خیابان پرهیاهوی شهری، بلکه مسیری آرام است که به سختی میتوان ردپای آینده پرآوازهاش را در آن جستجو کرد. این تصویر، سندی بصری از نقطه صفر یکی از مهمترین تحولات کالبدی و فرهنگی تهران است؛ لحظهای پیش از آنکه این گذرگاه به انتخاب ناصرالدین شاه قاجار، پس از سفر به فرنگ، به «شانزهلیزه تهران» بدل شود.
این عکس به ما یادآوری میکند که هویت لالهزار به عنوان مرکز ثقل تجارت، هنر و زندگی شبانه، یک شبه ساخته نشد. پیش از آنکه به صحنه نمایش اولین فیلمها، اجراهای تئاتر و پاتوق روشنفکران تبدیل شود، فضایی متفاوت با کارکردی دیگر داشت. این تصویر، لالهزار را در سکوت و آرامش پیش از طوفان دگرگونی به ما نشان میدهد و این فرصت را فراهم میکند تا تولد یکی از خاطرهانگیزترین خیابانهای ایران را از زاویهای کمتر دیدهشده تماشا کنیم.
