ناکامی سابر ایران در قهرمانی آسیا و پایان مسابقات بدون مدال،نگرانیها درباره آینده این تیم را افزایش داده است.
به گزارش راویان به نقل از مشرق، رقابتهای شمشیربازی قهرمانی آسیا برای تیم سابر ایران با نتیجهای دور از انتظار و نگرانکننده همراه بود؛ نتیجهای که شاید بتوان آن را یکی از تلخترین عملکردهای سالهای اخیر این رشته دانست. تیم ملی شمشیربازی سابر ایران متشکل از علی پاکدامن، طاها کارگرپور، محمد فتوحی و نیما زاهدی در نخستین دیدار خود برابر قزاقستان با نتیجه ۴۵ بر ۳۳ شکست خورد و از صعود به مرحله یکچهارم نهایی بازماند. شاگردان محمد رهبری پس از دست دادن شانس مدال، در جدول تعیین جایگاه برای رتبههای نهم تا شانزدهم به میدان رفتند و با برتری مقابل فیلیپین و امارات، در نهایت در جایگاه نهم قرار گرفتند.
این در حالی است که در بخش انفرادی نیز شرایط تفاوتی نداشت و علی پاکدامن با توقف در جدول ۱۶ نفره، بهترین نتیجه سابر ایران را رقم زد؛ عملکردی که برای تیمی با سابقه و جایگاه سابر ایران، فاصلهای بسیار زیاد با انتظارات دارد.
ناکامی اخیر زمانی نگرانکنندهتر میشود که نگاهی به کارنامه سابر ایران در دو دهه گذشته داشته باشیم. سابر ایران طی حدود ۲۰ دوره اخیر مسابقات قهرمانی آسیا همواره یکی از قدرتهای اصلی قاره و مدعی جدی مدال بوده و در اکثر ادوار حداقل در یکی از دو بخش تیمی یا انفرادی روی سکو ایستاده است. اما این بار برای نخستین بار طی سالهای اخیر، تیم ملی بدون حتی یک مدال مسابقات را ترک کرد؛ موضوعی که میتواند زنگ خطری جدی برای بازیهای آسیایی ناگویا باشد.
البته نگرانی فقط به این مسابقات محدود نمیشود. واقعیت این است که سقوط سابر ایران از همان المپیک پاریس آغاز شد؛ جایی که نهتنها روند فنی تیم دچار افت شد، بلکه نشانههای آشکار سردرگمی در تصمیمات فنی نیز دیده شد. تغییرات متعدد، وعدههای پیدرپی برای تحول و بازگشت به روزهای اوج و اصلاح ساختار تیم، تاکنون خروجی قابل قبولی نداشته است.
محمد رهبری که خود یکی از چهرههای پرافتخار و تأثیرگذار تاریخ شمشیربازی ایران بوده و سالها در موفقیتهای این تیم نقش کلیدی داشته، هدایت تیم را بر عهده گرفت تا با تکیه بر تجربه و شناخت خود، مسیر تازهای را آغاز کند. با این حال تا امروز نهتنها نشانهای از پیشرفت دیده نمیشود، بلکه روند نتایج حکایت از عقبگرد دارد.
حتی برگزاری اردوهای خارجی از جمله اردوی ایتالیا و هزینههای انجامشده نیز نتوانست تغییری در شرایط ایجاد کند. تیمی که با صرف هزینه، برنامهریزی و اعتماد کامل به کادر فنی وارد این مسیر شد، اکنون نهتنها از سکوی آسیا فاصله گرفته، بلکه با ادامه این روند، شانس چندانی برای حضور موفق و حتی کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ نیز ندارد.
بدون تردید بخشی از ترکیب فعلی همان نفراتی هستند که طی سالهای گذشته بارها برای ایران افتخارآفرینی کردهاند و هنوز هم تواناییهای فنی خود را حفظ کردهاند. بنابراین شاید ریشه مشکل را باید در جایی فراتر از نام بازیکنان جستوجو کرد.
محمد رهبری به عنوان یکی از پرافتخارترین سابریستهای تاریخ ایران، جایگاه ویژهای در ذهن علاقهمندان این رشته دارد و مدالها و افتخارات ارزشمند او بخشی از حافظه موفق شمشیربازی ایران است. اما گاهی ادامه دادن، تنها راه نیست. وقتی حاصل این حجم از اعتماد، هزینه و فرصت، نتیجهای جز سقوط تدریجی نبوده، شاید شجاعانهترین تصمیم، کنار رفتن باشد. شاید بهتر باشد رهبری پیش از آنکه نامش با این ناکامیها گره بخورد، تصمیمی بگیرد که تصویر او را همان قهرمان تأثیرگذار و پرافتخار سالهای گذشته در ذهنها حفظ کند.
