شهرت آدم‌ها را مشهور می‌کند اما شرافت است که آنها را ماندگار نگه می‌دارد. آنجا که شهرت بر مسئولیت و اخلاق غلبه کند دیگر مسئله یک اشتباه رسانه‌ای نیست مسئله سقوط شرافت است.
به گزارش راویان به نقل از مهر، آقای فردوسی‌پور شما سال‌ها بر سر سفره پرنعمت صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نشستید. این رسانه بود که سرمایه مخاطب میلیونی، قابلیت دیده‌شدن و بستری مناسب برای شکوفایی استعدادتان را بی‌چشمداشت در اختیارتان نهاد تا از یک فرد ساده به چهره‌ای مشهور در ذهن جامعه بدل شوید. این حقیقتی است که تاریخ از آن عبور نخواهد کرد اما در برابر این همه لطف چه پاسخی دادید؟ به جای وفاداری لگد زدید به همان آغوشی که شما را در خود پروراند. گویا کینه‌های کهنه از مدیران این سازمان چنان بر چشمتان پرده کشید که نامردی را زیباتر از وفاداری یافتید و هر چه باداباد مسیری را برگزیدید که جز تخریب بنیان‌های رشدتان حاصلی نداشت. این انتخاب شما بود و با اینکه زشت بود اما می‌گذریم.
شما اما وقتی پرچم چهره‌ای صرفاً ورزشی را بر دوش می‌کشید چه نسبتی با ورود به حساس‌ترین مسائل سیاسی، طعنه‌زنی به همه چیز و همه کس و توهین‌های بی‌سروته دارید؟ این رفتارها نقاب از چهره دیگری برداشت چهره‌ای که نه از سر دغدغه که از روی منافع زبان به سیاست گشود. اینک پرسشی که بر لب‌ها جاری است پشتوانه امنیتی شما کدام نهاد بود که چنان بی‌پروا هر سخنی بر زبان می‌راندید و هیچ‌کس یارای گفتن بالای چشمت ابروست نداشت و اگر جرأتی پیدا می‌شد و نقدی در می‌گرفت موجی از محتواهای هماهنگ و بریده‌های هدفمند در فضای مجازی راه می‌افتاد تا هر صدای مخالفی را خاموش کند. گویی در حصاری از مصونیت مطلق ناممکن‌ترین سخنان را ممکن می‌پنداشتید اما از این هم می‌گذریم.
از رانت می‌گفتید و لب به اعتراض می‌گشودید اما خود سرتاپا رانت بودید نفوذی کم‌نظیر و حمایت‌هایی که کمتر کسی از آن بهره‌مند بود. از نحوه ورودتان به صدا و سیما بگویید، صادقانه و بی‌پرده از همان روزهای ابتدایی که مسیر برایتان هموار شد. این را هم از سر لطف می‌بخشیم و از کنارش می‌گذریم.
اما آنجا که سکوت خود به جنایت بدل می‌شود، دیگر نمی‌توان گذشت. شما هرگز حتی یک بار قاتلان هزاران ایرانی را محکوم نکردید. هرگز نگفتید آمریکای جنایتکار و اسرائیل خون‌ریز که هموطنان ما را پرپر کردند جنایتکارند. سکوت کردید سکوت سرد و حساب‌شده‌ای که بوی منافع شخصی می‌داد. این را هم می‌توان به مصلحت‌اندیشی تفسیر کرد و از آن عبور کرد.
اما این را دیگر نه، اینکه شما یک خائن آشکار را کسی که با افتخار در کنار ترامپ جانی عکس یادگاری می‌گیرد و با شهادت هموطنانتان هلهله می‌کند بر صندلی برنامه‌تان بنشانید، به او ضریب دهید و به حضورش اعتبار ببخشید، این دیگر وقاحت است دیگر از کینه‌های شخصی با مدیران صدا و سیما فراتر رفته و به بنیانی به نام غیرت و شرافت حمله کرده است. همان شرافتی که شما در یک چشم‌برهم‌زدن همه‌اش را پای منافع خویش قربانی کردید.
آقای فردوسی‌پور، ما از شما بله‌قربان نمی‌خواهیم فقط شرافت می‌خواهیم. فقط غیرت. همین. حالا که یک برخورد ناچیز با شما شده اشک تمساح سرازیر می‌کنید و مظلوم‌نمایی تکراری را کلید می‌زنید. این بازی کهنه را کنار بگذارید. مرد بودن گواهی‌نامه جنسیت نیست گواهی غیرت است، گواهی شرافت است، گواهی ایستادگی در برابر ظلم است، نه همراهی خائنانه با دشمن.
شهرت سرمایه‌ای گذراست اما شرافت سرمایه‌ای ابدی. رسانه بیش از آنکه به مجری مشهور نیاز داشته باشد به انسان‌های مسئولیت‌پذیر نیاز دارد کسانی که معیارهای اخلاقی خود را با تغییر شرایط و منافع تغییر ندهند. این همان معیاری است که افکار عمومی درباره همه چهره‌های رسانه‌ای بدون استثنا قضاوت خواهد کرد.
