پیتر شومان، بنیان‌گذار «تئاتر نان و عروسک»، هنرمندی است که بیش از ۶ دهه، با زبان تئاتر، عروسک و هنرهای تجسمی، به رنج انسان‌ها و پیامدهای خشونت واکنش نشان داده است.
به گزارش راویان به نقل از مهر، پیتر شومان، هنرمند برجسته تئاتر و بنیان‌گذار گروه شناخته‌شده «نان و عروسک» (Bread and Puppet Theater)، از تاثیرگذارترین چهره‌های هنر اجرایی معاصر به شمار می‌رود؛ هنرمندی که آثارش در مرز میان تئاتر، عروسک‌گردانی، مجسمه‌سازی و کنش اجتماعی شکل گرفته و طی چند دهه، جایگاهی ویژه در تاریخ تئاتر آلترناتیو و مردمی جهان یافته است.
شومان در سال ۱۹۳۴ در سیلزی متولد شد. وی پیش از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۹۶۱، در آلمان به عنوان مجسمه‌ساز و رقصنده فعالیت می‌کرد. همین تجربه چندرسانه‌ای بعدها به زبان هنری منحصربه‌فرد او انجامید؛ زبانی که در آن بدن، عروسک، مجسمه، موسیقی، حرکت و حتی نان، عناصر یک تجربه جمعی و انسانی را شکل می‌دهند.
هنری که مانند نان باید عمومی باشد
وی در سال ۱۹۶۳ در نیویورک گروه «نان و عروسک» را بنیان گذاشت؛ گروهی که نام خود را از نمایش عروسکی و نان تازه‌ای گرفته بود که پس از هر اجرا میان تماشاگران تقسیم می‌شد. این انتخاب تنها یک نماد نبود، بلکه بیانگر جهان‌بینی شومان بود؛ اینکه هنر باید همانند نان، در دسترس همه، ضروری و متعلق به مردم باشد، نه کالایی لوکس و محدود به سالن‌های نمایش.
آنچه پیتر شومان را از بسیاری از هنرمندان هم‌نسلش متمایز می‌کند، واکنش مستمر و هنرمندانه او به جنگ‌ها، خشونت و بحران‌های انسانی است. از دهه ۱۹۶۰ و هم‌زمان با جنگ ویتنام تا دیگر منازعات و رخدادهای تلخ جهان، آثار او همواره کوشیده‌اند رنج انسان را به تصویر بکشند و مخاطب را به تأمل درباره پیامدهای جنگ، فقر، قدرت و خشونت دعوت کنند. در نگاه وی، تئاتر نه ابزاری برای سرگرمی صرف، بلکه رسانه‌ای برای حفظ حافظه جمعی، همدلی و دفاع از کرامت انسان است.
خالق گروه «نان و عروسک» نسبت به جنگ‌ها واکنش‌دهنده بود
به همین دلیل، «تئاتر نان و عروسک» خیلی زود به دلیل اجراهای خیابانی، استفاده از عروسک‌های عظیم‌الجثه، فضای آئینی و مردمی و رویکرد اجتماعی و انتقادی خود، شهرتی جهانی پیدا کرد. شومان با فاصله گرفتن از ساختارهای تجاری تئاتر، هنر را به خیابان، میدان و اجتماع برد و آن را به بخشی از زندگی روزمره مردم تبدیل کرد.
وی در سال ۱۹۷۰ به منطقه نورث‌ایست کینگدام در ایالت ورمانت نقل مکان کرد و در شهر گلاور ساکن شد؛ جایی که گروه «نان و عروسک» همچنان فعالیت می‌کند. این جابه‌جایی تنها تغییر محل استقرار یک گروه نمایشی نبود، بلکه بازتعریفی از نسبت هنر با طبیعت، جامعه و مشارکت مردمی محسوب می‌شد.
از مهم‌ترین میراث هنری شومان، «سیرک رستاخیز خانگی» (Domestic Resurrection Circus) است که تا سال ۱۹۹۸ هر سال برگزار می‌شد و به یکی از بزرگ‌ترین تجربه‌های تئاتر محیطی و جمعی آمریکا تبدیل شده بود. این رویداد با بهره‌گیری از عروسک‌های غول‌پیکر، آئین‌های نمایشی، موسیقی و مضامین اجتماعی و انسانی، هزاران نفر را گرد هم می‌آورد. آخرین دوره این برنامه با حضور بیش از ۳۰ هزار نفر برگزار شد؛ استقبالی که نشان می‌دهد چگونه می‌توان هنری مستقل و غیرتجاری را به تجربه‌ای عمومی و فراگیر تبدیل کرد.
تئاتر برای او یک ضرورت اخلاقی بود!
اهمیت پیتر شومان برای مخاطب امروز، تنها به نوآوری‌های اجرایی او محدود نمی‌شود. وی از جمله هنرمندانی است که نشان داد هنر می‌تواند در دشوارترین لحظات تاریخ نیز زبان همدلی، مقاومت مدنی و مسئولیت انسانی باشد. در آثار وی، عروسک تنها یک ابزار نمایشی نیست، بلکه زبانی بصری برای روایت رنج انسان و امید به آینده‌ای عاری از خشونت است؛ جهانی که در آن زیبایی، عدالت و همبستگی در کنار یکدیگر معنا پیدا می‌کنند.
شومان در کنار فعالیت‌های اجرایی، کتاب‌ها و نوشته‌هایی نیز درباره هنر، عروسک و مسئولیت اجتماعی هنرمند منتشر کرده است. مجموعه آثار وی نشان می‌دهد که از نگاه این هنرمند، تئاتر پیش از هر چیز یک ضرورت اخلاقی است؛ ضرورتی برای دیدن، به یاد آوردن و شریک شدن در سرنوشت انسان‌ها.
امروز و در شرایطی که تجربه جنگ و بحران بار دیگر اهمیت نقش فرهنگ و هنر در حفظ همبستگی اجتماعی و تقویت نگاه انسانی را یادآور شده است، آشنایی با تجربه هنرمندانی چون پیتر شومان می‌تواند افق تازه‌ای پیش روی هنرمندان و مخاطبان ایرانی بگشاید.
وی از معدود چهره‌هایی است که توانسته میان تئاتر، هنرهای تجسمی، آئین، مشارکت مردمی و دغدغه‌های انسانی پیوندی پایدار برقرار کند؛ هنرمندی که با نان، عروسک و تخیل، زبان اعتراض به جنگ و دعوت به کرامت انسان را برای نسل‌های مختلف زنده نگه داشته است.
