افضل مقیمی، زبان‌شناس، نویسنده و پژوهشگر برجسته گویش‌های ایرانی، یکی از چهره‌های فراموش نشدنی در حوزه مطالعات زبانی بود که زندگی و حرفه او با هویت زبانی منطقه بویراحمد گره خورده بود.
به گزارش راویان به نقل از مهر، افضل مقیمی، زبان‌شناس، نویسنده و پژوهشگر برجسته گویش‌های ایرانی، یکی از چهره‌های فراموش نشدنی در حوزه مطالعات زبانی بود که زندگی و حرفه او با هویت زبانی منطقه بویراحمد گره خورده بود. او دیروز چشم از جهان فروبست.
مقیمی از روستای موردراز علیا در توابع بویراحمد برخاسته بود، او مسیر علمی خود را از همان مدرسه محلی آغاز کرد و با پشتکاری مثال‌زدنی، از آموزگاری در روستای مزدک به جایگاهی علمی و دانشگاهی دست یافت. مقیمی پیش از آنکه به یک پژوهشگر نام‌آشنا تبدیل شود، با قلم خود در نشریات پیش از انقلاب، نشانه‌های اولیه از علایق ادبی و پژوهشی خود را به نمایش گذاشت.
تمرکز اصلی فعالیت‌های علمی مقیمی بر واکاوی و ثبت دقیق گویش‌های بومی بود؛ به‌طوری که نام او بیش از هر چیز با پژوهش بر روی گویش لری بویراحمدی گره خورد. او با دریافت مدرک کارشناسی در رشته ادبیات فارسی و نگارش پایان‌نامه‌ای تخصصی در باب ویژگی‌های زبانی بویراحمد و ممسنی، گامی بلند در جهت ماندگار کردن ویژگی‌های زبانی ایلات و طوایف این منطقه برداشت. آثار او در حوزه بررسی گویش‌ها، اکنون به عنوان منابعی ارزشمند در میان پژوهشگران زبان‌شناسی شناخته می‌شود که نقش کلیدی در مستندسازی میراث شفاهی منطقه داشته‌اند.
جایگاه مقیمی تنها در مرزهای دانشگاهی و نظری نبود، بلکه او در حافظه فرهنگی کهگیلویه و بویراحمد به عنوان پاسدار هویت زبانی شناخته می‌شد. وی فراتر از یک استاد دانشگاه، مأموری برای حفظ میراث زبانی و شفاهی بود که تلاش کرد از دست رفتن این گویش‌ها در برابر موج زبان‌های رسمی و مدرن را مهار کند. در مراسم‌های بزرگداشت او، ادیبان و پژوهشگران همواره از نقش بی‌بدیل او در حفظ اصالت کلام و ثبت دقیق ساختارهای زبانی محلی یاد کرده‌اند که به میراثی برای نسل‌های آینده بدل شده است.
با درگذشت این پژوهشگر پیشگام بر اثر بیماری ریوی در شیراز، یکی از ستون‌های اصلی مطالعات زبان‌شناسی محلی در جنوب‌غرب ایران از میان رفت. مرگ او نه تنها فقدانی برای خانواده و دوستان، بلکه ضربه‌ای به حوزه زبان‌شناسی بومی بود. با این حال، آثار ماندگار و پژوهش‌های او در زمینه گویش لری بویراحمدی، همچنان به عنوان چراغ راهی برای پژوهشگران آینده و سندی بر تلاش‌های بی وقفه او در مسیر شناخت و صیانت از هویت زبانی ایران باقی خواهد ماند.
