دومین دوره از برگزاری رویداد «خیمه هنر» شامگاه سه‌شنبه ۱۶ تیر با برگزاری دهمین و آخرین شب در محوطه مجموعه تئاتر شهر به کار خود پایان داد.
به گزارش راویان روابط عمومی انجمن موسیقی ایران، آخرین شب «خیمه هنر» در حالی برگزار شد که موسیقی آئینی از نخستین دقایق برنامه، فضای محوطه تئاتر شهر را دربر گرفت.
اجرای سنج و دمام‌نوازی گروه «آوای ساحل» با ریتم‌های شناخته‌شده عزاداری جنوب ایران، آغازگر برنامه‌های این شب بود و با ایجاد فضایی متناسب با حال و هوای روزهای سوگواری محرم، مخاطبان را با خود همراه کرد.
در ادامه، گروه سرود «نجوای انتظار» با اجرای قطعاتی در رثای حضرت سیدالشهدا (ع) و یاران ایشان روی صحنه رفت. اجرای این گروه با تکیه بر مضامین حماسی و آیینی، بخش دیگری از برنامه‌های موسیقایی شب پایانی را شکل داد.
از مهم‌ترین بخش‌های موسیقی دهمین شب، اجرای آئین موسیقایی «عزاداری شاهسون» از ساوه بود؛ اجرایی که بخشی از سنت‌های عزاداری این قوم را با بهره‌گیری از نغمه‌ها و شیوه‌های کهن سوگواری به نمایش گذاشت.
این برنامه با معرفی بخشی از میراث موسیقی آئینی اقوام ایرانی، جلوه‌ای از تنوع فرهنگی و موسیقایی عزاداری در مناطق مختلف کشور را پیش روی مخاطبان قرار داد.
در کنار اجراهای موسیقایی، مجلس پرده‌خوانی «نصر بن ابی‌نیذر» با اجرای حسین ظاهری، شعرخوانی اسماعیل امینی و عبدالرحیم سعیدی‌راد، نمایش «قائد» به کارگردانی پژمان شاهوردی، مجلس تعزیه «شهادت حضرت قاسم (ع)» به سرپرستی قوام‌الدین قاسمی و اجرای «نوحه خنجر» نیز برگزار شد. همچنین نمایش آثار هنرمندان هنرهای تجسمی، دیگر بخش این برنامه بود که در فضای محوطه تئاتر شهر در معرض دید علاقه‌مندان قرار گرفت.
آئین «خیمه هنر» که طی ۱۰ شب متوالی با حضور هنرمندان عرصه‌های موسیقی، تئاتر، شعر، هنرهای تجسمی و آئین‌های نمایشی برگزار شد، تلاش داشت با تکیه بر ظرفیت هنرهای ایرانی، روایتی هنری از فرهنگ عاشورا و آئین‌های سوگواری اقوام مختلف ایران ارائه کند. حضور گروه‌های موسیقی آئینی از مناطق گوناگون کشور، اجرای سرودهای مذهبی، نقالی و پرده‌خوانی، تعزیه و دیگر هنرهای آئینی، از مهم‌ترین ویژگی‌های این دوره از «خیمه هنر» بود.
دهمین شب این رویداد، پایان‌بخش مجموعه برنامه‌هایی بود که طی دهه دوم محرم، هر شب در محوطه تئاتر شهر برگزار شد و با تمرکز بر موسیقی آئینی و هنرهای عاشورایی، میزبان هنرمندان و علاقه‌مندان به فرهنگ و هنر دینی بود.
