مرتضی آل‌کثیر از نخستین حضورش در دیدار رمضانی شاعران روایت می‌کند؛ جایی که خواندن شعری در محضر رهبر انقلاب، صاحب حقیقی‌اش را بازشناخت و از امام جواد(ع) به امام موسی کاظم(ع) رسید.
به گزارش راویان به نقل از مهر، مرتضی آل‌کثیر به گزارش راویان به نقل از مهر خاطره‌ای از حضور و شعرخوانی خود در محضر رهبر شهید در دیدارهای نیمه ماه مبارک رمضان تعریف کرد و گفت: در نخستین حضور خود در دیدار شاعران با رهبر معظم انقلاب، که هر سال در پانزدهم ماه مبارک رمضان برگزار می‌شود، خاطره‌ای برایم رقم خورد که هنوز برایم بسیار جالب و به‌یادماندنی است. آن سال اولین باری بود که توفیق حضور در این جلسه را داشتم.
وی افزود: پیش از آغاز برنامه، مسئولان جلسه به من پیشنهاد کردند شعری عاشقانه بخوانم. با این حال، در آن زمان برایم دشوار بود که شعر عاشقانه بخوانم؛ بنابراین شعر دیگری را انتخاب کردم که درباره امام جواد(ع) سروده بودم. این شعر پیش‌تر در چند کنگره نیز با همین عنوان برگزیده شده و جایزه گرفته بود.
او ادامه داد: زمانی که شعر را در حضور ایشان خواندم، حضرت آقا با دقت به ابیات گوش دادند و به نظر می‌رسید تحت تأثیر شعر قرار گرفته‌اند. مضمون شعر درباره زندان و بغداد بود؛ مضامینی که در واقع بیشتر به زندگی امام موسی کاظم(ع) مربوط می‌شود تا امام جواد(ع). پس از پایان شعر، ایشان در همان لحظه نخست فرمودند که این شعر بیشتر به امام موسی کاظم(ع) می‌خورد تا امام جواد(ع). این نکته برایم جالب بود، زیرا پیش از آن بارها این شعر را در محافل مختلف خوانده بودم و کسی به چنین نکته‌ای اشاره نکرده بود.
آل‌کثیر گفت: در آن زمان نیز برای برخی از ائمه مظلوم، از جمله امام جواد(ع) و امام موسی کاظم(ع)، شعر چندانی سروده نمی‌شد. همان لحظه به یاد آوردم زمانی که این شعر را می‌سرودم به یکی از کتاب‌های پدرم مراجعه کرده بودم؛ کتابی که چهارده مجلس درباره چهارده معصوم داشت. من به سراغ مجلس نهم رفته بودم و تصور می‌کردم منظور از آن امام نهم، یعنی امام جواد(ع) است، در حالی که معصوم نهم در آن ترتیب، امام موسی کاظم(ع) بود. در همان بخش نیز مطالبی درباره زندان آمده بود و همین مضمون الهام‌بخش شعر شد. ابیاتی از شعر چنین بود:
زندان به خواب رفته و در گوشش
آهنگ گریه‌های تو پیچیده است
شب نیست، از تراکم خاموشی
خورشید در عبای تو پیچیده است
بعدها که بیشتر دقت کردم، متوجه شدم حق با حضرت آقا بوده و در واقع این شعر بیشتر به امام موسی کاظم(ع) مربوط می‌شده، در حالی که من آن را به اشتباه به امام جواد(ع) تقدیم کرده بودم.
وی در پایان افزود: نکته جالب دیگر اینکه تا آن زمان هنوز به زیارت عتبات عالیات مشرف نشده بودم؛ حدود سال ۱۳۸۶ بود و سفر به عراق چندان آسان نبود. بعدها که به کاظمین مشرف شدم، دیدم که مرقد مطهر امام موسی کاظم(ع) و امام جواد(ع) در یک ضریح قرار دارد. برایم بسیار جالب بود که شعری را به نیت امام جواد(ع) سروده بودم، اما در حقیقت بیشتر درباره امام موسی کاظم(ع) بوده است. این ماجرا برای من خاطره‌ای شیرین و ماندگار شد.
