اربعین را به رنگ سیاهش میشناسند؛ به رنگ کتیبهها، بیرقها و لباس زائرانی که قدم در راه عاشقی میگذارند. رنگ غالب این اقیانوس انسانی، همیشه سیاه بوده است؛ رنگ عزا و ماتم برای سیدالشهدا(ع).
همشهری آنلاین: اما امسال، در میانه این اقیانوس ۲۲ میلیون نفری که از هر گوشه جهان خود را به کربلا رسانده بودند، رنگ دیگری از جنس خشم و مطالبه سر برآورده بود؛ سرخ. سرخی خونخواهی. چیزی در هوای کربلا تغییر کرده بود. امسال، در دست هزاران زائر ایرانی، در کنار پرچمهای متبرک به نام حسین(ع) و عباس(ع)، پرچمهای سرخی دیده میشد که حامل پیامی روشن و بیپرده بودند. عبارات «یا لثارات الحسین» و «باید برخاست» که بر این بیرقها نقش بسته بود، پژواک یک خواسته جدید در دل این سنت دیرین بود؛ انتقام.
این پرچمها، پیوندی عمیق میان تاریخ و امروز برقرار میکردند. همانطور که فریاد «یا لثاراتالحسین» قرنهاست که طلب خون به ناحق ریخته امامحسین(ع) را زنده نگه داشته، حالا این شعار در سوگ رهبر شهید، معنایی معاصر و جهتی تازه یافته بود. زائران امسال، علاوه بر اشک بر مصیبت کربلا، بغضی فروخورده از جنایت آمریکا و رژیم صهیونیستی و عزمی جزم برای انتقام را نیز در قدمهایشان، در نگاهشان و بر فراز دستانشان حمل میکردند.
از موکبهای مسیر نجف تا کربلا و بهویژه در ازدحام بهشتی بینالحرمین، این بیرقهای سرخ برافراشته، روایتگر فصلی نو در حماسه اربعین بودند؛ فصلی که در آن، شور حسینی با شعور خونخواهی گره خورده است. این گزارش تصویری، روایتی است از همین سرخ نوظهور در سیاهی عزای حسینی.
