صدایشان در غلغله میلیونی زائران گم میشود، اما حضورشان نه. در میان موج بیپایان جمعیت سیاهپوش، این کفشهای کوچک رنگی، کلاههای آفتابگیر بچگانه و کالسکههایی هستند که روایت دیگری را از پیادهروی اربعین آغاز میکنند.
همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: اینجا، جایی که بزرگسالان برای طی کردن یک مسیر معنوی و ایدئولوژیک قدم برمیدارند، کودکان یک ماجراجویی بیسابقه را کشف میکنند. مسیر ۸۰ کیلومتری نجف تا کربلا برای آنها نه با شمارش عمودها، که با شمارش خوراکیهای نذری و دستهای مهربانی که بهسویشان دراز میشود، معنا پیدا میکند.
برای این لشکر کوچک، موکبها ایستگاههای بازی و استراحتاند و پرچمهای سیاه، نشانههای یک راه هیجانانگیز. اینجا حافظه یک نسل در حال ساخته شدن است؛ حافظهای که بوی اسپند موکبها، طعم چای شیرین عراقی و خستگی شیرین رسیدن به مقصد را در خود ثبت میکند. اربعین برای این نسل، قصهای نیست که در آینده برایشان تعریف کنند؛ یک تجربه زیسته است که همین حالا با تمام وجودشان لمس میکنند و در آن، مفاهیم انتزاعی «ایثار» و «عشق» به تجربهای ملموس تبدیل میشود.
اما این روایت یکسویه نیست؛ درست در کنار کودکانی که همقدم با بزرگترها راهی کربلا هستند، لشکر دیگری از بچهها ایستادهاند که خود را میزبانان این مسیر میدانند. کودکان موکبدار عراقی و ایرانی، با سینیهای کوچک خرما، دستمالهای کاغذی و کاسههای آبمیوه، ایستگاههای کوچک مهربانی ساختهاند. آنها با جثههای نحیفشان، آداب میزبانی را در گرمای طاقتفرسا تمرین میکنند و به زائران یادآور میشوند که خدمت در این مسیر، سن و سال نمیشناسد.
این گزارش تصویری، تلاشی است برای ثبت همین لحظات ناب؛ قابهایی از کوچکترین زائران و موکبداران امسال که در بزرگترین همایش پیاده جهان، نه فقط راه میروند و خدمت میکنند، که ریشه میدوانند. روایتی از آیندهای که در همین قدمهای کوتاه و دستهای کوچک امروز، در حال شکلگیری است.
