در روزگاری که تهران هنوز در میان حصار بلند و دروازههای کاشیکاریشدهاش نفس میکشید، جهانگردی از آنسوی اقیانوسها، زیبایی خشت و خاک این شهر را روی کاغذ جاودانه کرد.
همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: این نقاشی آبرنگ، اثری بینظیر از سایرس بالدریج، نقاش و نویسنده آمریکایی است که در حدود سال ۱۳۱۰ خورشیدی، یعنی درست در آستانه تخریب بزرگ حصار ناصری، گذارش به پایتخت ایران افتاد.
طرح بالدریج با خطوطی نرم و رنگهایی ملایم، یکی از دروازههای باشکوه تهران قدیم را به تصویر میکشد؛ معبری که مرز میان هیاهوی درون شهر و خلوت جادههای مالرو بیرون بود.
این اثر، سندی تصویری از شهری است که آماده پرتاب به دنیای مدرن میشد. بالدریج با قلمموی خود، روح زنده و اصیل پایتخت قدیم را پیش از آنکه زیر چرخ بولدوزرهای توسعه شهری مدفون شود، شکار کرد؛ تصویری که امروز تنها در لکههای رنگ و خطوط مواج این آبرنگ زنده مانده است.
