کارگردان «باران نم‌نم خواهد بارید» با اشاره به اتمسفر و ساختار اجرایی اثر بیان کرد که هدف مانور بر بخش غیرواقع‌گرایانه نمایش نبوده بلکه تلاش داشته‌است بازتاب واقعیتی ترک خورده را نمایش دهد.
به گزارش راویان به نقل از مهر، نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» به کارگردانی تارا برزی این روزها با نگاهی به جهان‌بینی موراکامی و بر اساس متنی از شهرام احمدزاده، روی صحنه تماشاخانه انتظامی است.
برزی کارگردان این اثر درباره انگیزه‌های خود برای انتخاب این متن و اجرای آن، بر اهمیت ایجاز در روایت تأکید کرد و با اشاره به همکاری‌اش با شهرام احمدزاده گفت: فارغ از اینکه با جهان موراکامی یا چخوف ارتباط برقرار می‌کنم، از اینکه متن آقای شهرام احمدزاده بدون جزئیات اضافه بود، استقبال کردم. من از توضیحات اضافه معمولاً دوری می‌کنم.
وی درباره پیاده‌سازی فضای سوررئال اثر و استفاده از سکوت و اشیا برای انتقال حس به تماشاگر بیان کرد: سعی کردم روی وجه سوررئال اثر زیاد مانور ندهم. در واقع خواستم تماشاگر حس کند واقعیت کمی ترک برداشته است؛ همان کاری که خود موراکامی به‌آرامی در نوشته‌هایش انجام می‌دهد. بنابراین سکوت نباید صرفاً بعد از دیالوگ بیاید، شاید باید قبل از فهمیدن اتفاق بیفتد. مثلاً در بخشی از کار، سوزی جواب سؤال جان را نمی‌دهد؛ نه به‌خاطر غم، بلکه چون احساس می‌کند چیزی درونش جابه‌جا شده اما هنوز اسمش را نمی‌داند. این سکوت است که واقعیت را تکان می‌دهد.
این کارگردان با اشاره به رویکرد اجرایی خود نسبت به تکرار و کارکرد اشیا در صحنه افزود: تکرار در دیدن پنجره یا باران معنای خاصی دارد؛ ابتدا فقط باران را می‌بیند، بار دوم در حال تفکر است و بار سوم خاطره‌ای را می‌بیند. اشیا نیز در این نمایش نماد نیستند، بلکه شخصیت با آنها زندگی می‌کند.
وی در پاسخ به پرسشی درباره محدودیت‌های تولید و تأثیر آن بر طراحی صحنه مینیمال گفت: این اثر خود قابلیت آن را داشت که به سمت طراحی صحنه مینیمال برود؛ چراکه اشیا باید گزیده می‌شدند و برای دیده شدنشان، حضور فضای شلوغ و اشیای اضافه به مفهوم کار ضربه می‌زد. همین‌طور طراحی صحنه و اکسسوار زیاد به گفتگوها و ارتباطات لطمه می‌زد. ما به انرژی درونی بازیگر و چند عنصر معدود احتیاج داشتیم.
این هنرمند درباره متدولوژی هدایت بازیگران و گذار از شیوه‌های مرسوم ادامه داد: شخصیت‌های موراکامی را نمی‌توان با دستور ساخت، باید آنها را پیدا کرد اما بعد از پیدا کردن، باید به‌دقت نگه‌شان داشت. در ابتدای تمرین مستقیم به سراغ هدایت کشفی نرفتیم و مراحل احساسی و میزانسنی را گذراندیم تا شخصیت‌ها را نگه داریم.
برزی در پایان با اشاره به همکاری با آرش دادگر به عنوان مشاور کارگردان و حفظ هویت مستقل اثر گفت: فکر می‌کنم با زمان کمی که داشتیم همکاری خوبی بود و ماحصل تمرین‌ها برای اجرایی که می‌خواستیم، خوب جواب داد. گرچه در انتهای تمرین‌ها، بعضی از فرم‌ها و احساسات اضافه خط خورد و کار به سمت بازی درونی سوق داده شد؛ یعنی ما از ابتدا به این فضا و بازی نرسیده بودیم. رهاشدگی در جهت کشف هست وگرنه تمامی مراحل بازیگری و کارگردانی در ابتدای تمرین صورت گرفت. کارگردان مسیر را نشان می‌دهد و بازیگر با اطمینان از مسیر و اطمینان از خود، راه را طی می‌کند.
نمایش «باران نم‌نم خواهد بارید» از ۱۰ تیر روی صحنه تماشاخانه انتظامی رفته است و تا ۷ مرداد روی صحنه است.
زهرا پرهون، فروزان حسینی و محمد دهملایی گروه بازیگران این نمایش را تشکیل می‌دهند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «اقتباسی نمایشی از جهان رازآلود و تامل برانگیز هاروکی موراکامی است که روایتی است از حافظه، فقدان و مرز باریک میان زندگی و مرگ.»
