حوزه هنری انقلاب اسلامی و دفتر موسیقی، شعر و سرود سازمان صداوسیما هم زمان با ایام «وداع»، «بدرقه» و «تشییع» رهبر شهید پروژه موسیقایی تصویری «سیدالشهدای انقلاب» را پیش روی مخاطبان قرار داد.
به گزارش راویان به نقل از مهر، حامد اسماعیلی از مدیران پروژه موسیقایی تصویری «سیدالشهدای انقلاب» که مدیریت مجموعه استودیویی «سوران» را به عهده دارد درباره این اثر توضیح داد: اثر سمفونیک «سیدالشهدای انقلاب» همزمان با مراسم تشییع رهبر شهید منتشر شد. این اثر چهار دقیقه‌ای با تلفیق موسیقی ارکسترال و گزیده‌ای از بیانات رهبر و با بهره‌گیری از هوش مصنوعی در فرآیند تنظیم، ارکستراسیون و سازبندی تولید شده است. در تولید این اثر، حوزه هنری انقلاب اسلامی و مرکز شعر، موسیقی و سرود صداوسیما به‌عنوان حامیان پروژه، در تهیه آن مشارکت داشتند.
وی درباره شکل‌گیری این پروژه گفت: از همان روزهای نخست پس از شهادت، تصمیم داشتیم اثری برای مراسم تشییع و وداع با رهبر شهید تولید کنیم. در ابتدا به اجرای اثر با خواننده یا گروه کر فکر کردیم اما در نهایت به این نتیجه رسیدیم که موسیقی بی‌کلام می‌تواند احساس را بدون وابستگی به کلام منتقل کند.
اسماعیلی بیان کرد: پس از شکل‌گیری نسخه اولیه، ایده استفاده از گزیده‌ای از بیانات رهبر مطرح شد و همان‌جا این نتیجه رسیدیم که تلفیق کلام ایشان با موسیقی، می‌تواند فضای اثر را کامل‌تر کند. در نهایت نیز ساختار اثر بر همین اساس شکل گرفت.
مدیر استودیو «سوران» با اشاره به روند تولید این اثر اظهار کرد: از مرحله ایده‌پردازی تا آماده شدن نسخه نهایی، حدود سه هفته زمان صرف این پروژه شد. بخش قابل توجهی از این مدت به بررسی و آرشیویابی بیانات رهبر و انتخاب بخش‌هایی اختصاص یافت که بتوانند در کنار موسیقی، یک سیر روایی منسجم را شکل دهند. همچنین رسیدن به یک خروجی یکدست و باکیفیت نیز مستلزم چند روز کار مستمر بود.
وی درباره فرآیند تولید اثر نیز گفت: تنظیم، ارکستراسیون و سازبندی این پروژه به‌طور کامل با استفاده از هوش مصنوعی انجام شده است. البته این به معنای حذف نقش تخصص انسانی نیست؛ طراحی پرامپت‌ها، شناخت سازبندی ارکستر، آشنایی با نحوه استفاده از تکنوازی‌ها و ترکیب آنها با بخش‌های جمع‌نوازی، نقش مهمی در شکل‌گیری نتیجه نهایی داشت.
اسماعیلی مهم‌ترین چالش این پروژه را دستیابی به فضایی ایرانی در قالب یک اثر سمفونیک عنوان کرد و گفت: بیشتر مدل‌های هوش مصنوعی بر پایه موسیقی کلاسیک غربی آموزش دیده‌اند و ایجاد فضایی با حال‌وهوای ایرانی و شرقی، یکی از دشوارترین بخش‌های کار بود. همچنین ساخت ملودی با اقتباس از یک ملودی آشنا و متناسب با فضای پروژه نیز از دیگر چالش‌های تولید این اثر به شمار می‌رفت.
وی در پایان درباره فضای احساسی اثر گفت: از آغاز تولید، تلاش ما بر این بود که موسیقی بتواند هم شکوه یک وداع تاریخی و هم اندوه فقدان را در کنار هم روایت کند؛ به همین دلیل، «شکوه» و «مرثیه» ۲ محور اصلی شکل‌گیری این اثر بودند.
