پس از آنکه ایران در جریان جنگ، پایگاهها و تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه از جمله رادار AN/TPY-۲ در اردن را هدف قرار داد، واشنگتن بهدنبال نسل تازهای از رادارهاست که ظرف چند ساعت مستقر و در چند دقیقه جمعآوری شوند تا پیش از رسیدن آتش دشمن از محل بگریزند.
به گزارش همشهریآنلاین، پایگاه خبری «آکسیوس» گزارش داد آژانس دفاع موشکی آمریکا بهدنبال رادارهای متحرکی است که بتوانند موشکهای بالستیک، کروز و فراصوت را از پایگاههای دورافتاده ردیابی کنند؛ پایگاههایی که شمار اندکی نیروی نظامی در آنها مستقر است.
به نوشته رسانه آمریکایی، اهمیت این برنامه از آنجا ناشی میشود که حسگرهای ثابت و پایگاههای نظامی شناختهشده اهداف آسانی برای حمله هستند.
این رسانه در همین رابطه به حملات کوبنده ایران در ماههای اخیر در پاسخ به تجاوزات نظامی ایالات متحده و رژیم صهیونیستی اشاره کرد و نوشت تهران هم پایگاهها و هم تجهیزات و حسگرهای آمریکا را هدف قرار داده است؛ از جمله یک دستگاه رادار AN/TPY-۲ ساخت شرکت RTX که در اردن مستقر بود.
آژانس دفاع موشکی آمریکا در ماه جاری جزئیاتی درباره رقابت بر سر یک رادار نسل جدید منتشر کرده است؛ برنامهای که هدف آن دستیابی به سامانهای است که علاوه بر توانایی رصد انواع تهدیدهای موشکی پیشرفته، بتوان آن را با سریعتر جابهجا و عملیاتی کرد.
به گزارش ایسنا، در جریان تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران پایگاهها و مراکز استقرار نیروهای آمریکایی در منطقه را با حملات موشکی، پهپادی و هوایی هدف قرار دادند.
نیروهای مسلح ایران در یکی از عملیاتهایش، ایستگاههای راداری و مواضع نظامی آمریکا در امارات را با پهپاد هدف قرار داد و در عملیاتی دیگر، یک پایگاه راهبردی آمریکا در اردن مورد حمله پهپادی ایران قرار گرفت.
اهمیت ضربات ایران به رادار AN/TPY-۲ در اردن فراتر از انهدام یک رادار گرانقیمت بود؛ این رادار حسگر اصلی سامانه تاد است و دادههای دقیق کشف و رهگیری موشک را در اختیار شبکه دفاع موشکی قرار میداد.
تام کاراکو از مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی توضیح داده است که با از بین رفتن رادار، عملاً چشم سامانه تاد از کار افتاده و توان هدایت رهگیرها مختل خواهد شد. این حمله همچنین آسیبپذیری تجهیزات بسیار پیشرفته اما غیرمتحرک را در برابر حملات دقیق نشان داد.
طبق مشخصات منتشرشده، نمونههای اولیه رادار جدید آمریکا باید به اندازهای جمعوجور و قابلحمل باشند که امکان انتقال آنها با هواپیمای ترابری بوئینگ C-۱۷ وجود داشته باشد.
یکی از مهمترین الزامات این طرح، سرعت استقرار و جابهجایی است. رادار جدید باید پس از رسیدن به محل مأموریت ظرف چند ساعت آماده فعالیت شود و در صورت بروز خطر، بتوان آن را تنها ظرف چند دقیقه جمعآوری کرد.
هدف از چنین قابلیتی این است که سامانه بتواند پیش از آنکه آتش دشمن به محل استقرار آن برسد، از منطقه خارج شود و به این ترتیب احتمال نابودی رادار در حملات موشکی یا دیگر حملات کاهش یابد.
آژانس دفاع موشکی آمریکا علاوه بر تحرک و دقت بالا، خواستار طراحی سامانهای شده که امکان تولید انبوه سریع آن وجود داشته باشد و هزینههای ساخت نیز پایین نگه داشته شود.
آژانس دفاع موشکی آمریکا در اطلاعیه مربوط به این برنامه اعلام کرد: «با پیچیدهتر شدن روزافزون قابلیتهای موشکی دشمنان، نیاز به حسگرهای مستقر در خط مقدم که چابک، دارای قابلیت بقا و بسیار دقیق باشند، هرگز تا این اندازه زیاد نبوده است.»
رادار مورد نظر آمریکا باید توانایی مقابله با طیف متفاوتی از تهدیدها را داشته باشد و موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و تسلیحات فراصوت را شناسایی و ردیابی کند.
