بیش از دو سال پس از کشتهشدن هند رجب، دختر پنجساله فلسطینی در غزه، ارتش اسرائیل از آغاز تحقیق جنایی درباره این حادثه خبر داد؛ اقدامی که کوثر بنهانیه، کارگردان «صدای هند رجب»، آن را «پرده دود» خواند و خواستار عدالت از سوی مرجعی مستقل شد.
همشهری آنلاین: در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۴، هند رجب، دختر پنجساله فلسطینی، در جریان حمله اسرائیل به غزه داخل خودرویی گرفتار شد. شش نفر از اعضای خانوادهاش در خودرو کشته شده بودند و هند، در حالی که زنده مانده بود، برای درخواست کمک با امدادگران هلال احمر فلسطین تماس گرفت. تماس تلفنی او ساعتها ادامه داشت؛ صدای کودکی که در میان ترس و تنهایی، برای نجات خود کمک میخواست. آمبولانسی نیز برای رسیدن به او اعزام شد، اما امدادگران بعداً ارتباط خود را از دست دادند. ۱۲ روز بعد، اجساد هند، اعضای خانوادهاش و دو امدادگر پیدا شد.
همین ماجرای واقعی اساس فیلم «صدای هند رجب» ساخته کوثر بنهانیه، کارگردان تونسی، است. فیلم در ظاهر یک درام جنگی است، اما بخش عمده روایتش نه از تصاویر میدان نبرد، بلکه از صدای واقعی تماس هند با امدادگران ساخته شده است. بنهانیه این صدای مستند را درون یک بازسازی سینمایی قرار میدهد و تلاش میکند مخاطب را در موقعیت کسانی قرار دهد که پشت خط تلفن، صدای کودک را میشنوند اما نمیتوانند بهسادگی به او برسند. ورایتی هنگام معرفی فیلم در جشنواره ونیز نیز بر استفاده بنهانیه از نوارهای واقعی تماس تلفنی هند تأکید کرد. مخاطب به جای دیدن یک بازسازی پرخرج از جنگ، با یک موقعیت محدود و خفهکننده روبهرو میشود: یک کودک، یک خودرو و صدایی که برای نجات کمک میخواهد.
فیلم در جشنواره فیلم ونیز ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و بیش از ۲۰ دقیقه با تشویق تماشاگران روبهرو شد. سپس جایزه بزرگ هیئت داوران ونیز را به دست آورد و در ادامه نامزد اسکار و بفتا شد.
اکنون، بیش از دو سال پس از مرگ هند، پرونده او بار دیگر به موضوع خبرهای سینمایی و سیاسی تبدیل شده است. ارتش اسرائیل در اوت ۲۰۲۶ اعلام کرد که پس از بررسی داخلی، پذیرفته است نیروهایش به خودروی حامل هند و خانوادهاش شلیک کردهاند و همچنین یک گلوله به آمبولانس هلال احمر که برای نجات او اعزام شده بود، اصابت کرده است. ارتش اسرائیل سپس از آغاز تحقیقات جنایی خبر داد.
اما بنهانیه این تحقیقات را کافی ندانسته و آن را «پرده دود» خوانده است. او استدلال کرده که شواهد درباره این حادثه مدتها پیش وجود داشته و آنچه اکنون مورد نیاز است، نه یک عملیات روابط عمومی، بلکه عدالت از سوی یک مرجع مستقل است.
اهمیت «صدای هند رجب» در همین نقطه روشنتر میشود: فیلم صرفاً درباره یک حادثه جنگی نیست؛ درباره این پرسش است که وقتی صدای قربانی شنیده میشود، چه کسی مسئول پاسخدادن به آن است؟ و آیا سینما میتواند صدایی را که در لحظه حادثه نادیده گرفته شده، سالها بعد دوباره به گوش جهان برساند؟
بنهانیه هنگام دریافت جایزه ونیز نیز همین ایده را مطرح کرد: سینما نمیتواند هند را بازگرداند یا جنایتی را که رخ داده از بین ببرد، اما میتواند صدای او را حفظ کند.
