بعد از سالها، تلویزیون دوباره سراغ خاطرات خوش مردم رفته است. آیا نوستالژی میتواند مخاطب امروز را با خود همراه کند یا فاصله ۲۰ ساله، این خاطرات را به مانعی برای جذب مخاطب تبدیل میکند؟
به گزارش راویان به نقل از همشهری آنلاین، تلویزیون به سراغ آثار قدیمی و نوستالژیک رفته است؛ مجموعههایی که قرار است پس از سالها(میانگین بعد از گذشت ۲۱ سال) دوباره ساخته و روی آنتن بروند.
«مرد سههزارچهره» پس از ۱۸ سال، «کارآگاه علوی» پس از ۱۹ سال، «زیر آسمان شهر ۴» پس از ۲۴ سال، «آژانس دوستی» پس از ۲۷ سال و «آقای گرفتار» با نام جدید «امیدواران» پس از ۲۱ سال قرار است(این اثر تولید سیمای استانها است) از شبکههای سیما پخش شوند. البته برخی از این پروژهها هنوز در مرحله پیشتولید هستند؛ از جمله آخرین فصل «زیر آسمان شهر».
رئیس سیما همچنین از ساخت آثاری چون «بهترین تابستان من»، «زیرخاکی» و «پایتخت» و … خبر داده است.
ادامه دادن یک اثر، آن هم پس از گذشت حدود ۲۱ سال، کار سادهای نیست؛ چراکه در این فاصله، برخی از بازیگران درگذشتهاند و برخی دیگر نیز اعلام کردهاند که تمایلی به ادامه همکاری ندارند. برای مثال، در مورد «زیر آسمان شهر» چنین شرایطی وجود دارد. در «کارآگاه علوی» نیز ترکیب بازیگران تغییر کرده است که با توجه به گذشت نزدیک به دو دهه، امری طبیعی به نظر میرسد.
این در حالی است که نقویان با اشاره به سند تحول میگوید: «در سند تحول تأکید شده است که خاطرات خوش جمعی خانوادهها در دهههای گذشته احیا شود.»یکی از کارشناسان این حوزه، این رویکرد را «فرصتی با ریسک بالا» توصیف میکند؛ چراکه اگرچه نوستالژی میتواند به جذب مخاطب کمک کند، اما از سوی دیگر ممکن است نتیجهای معکوس داشته باشد؛ زیرا سلیقه و انتظارات مخاطب نسبت به ۲۰ سال گذشته تغییر کرده است.
با این حال بازگشت به آثار نوستالژیک میتواند فرصتی برای جذب دوباره مخاطبان و احیای خاطرات جمعی باشد، اما تکرار صرف گذشته الزاماً موفقیتآمیز نیست. تغییر سلیقه مخاطبان، ترکیب بازیگران و تحولات فرهنگی، تلویزیون را ناگزیر میکند میان حفظ هویت آثار و بهروزرسانی روایتها تعادل برقرار کند.
