هوش مصنوعی، مرز میان واقعیت و جعل را بیش از هر زمان دیگری کمرنگ کرده است.
یادداشت مهمان، مهدی متولیان: من نمیدانم اِیآی بازان قهار اصلاً به روح «واقعیت» اعتقاد دارند یا نه؟!
شأن و مقامی که این روزها هوش مصنوعی در جریان تبلیغی و رسانهای جنگ ما پیدا کرده، واقعاً فاجعهبار است. متولیان تبلیغات و رسانه بهطرزی افراطی دست به جعلیات میزنند. اگرچه تلاش دارند تا به واقعیت معنا – یا همان گزارههای جبهه حق – متعهد باشند، اما برای استنادات سمعی و بصری واقعیت، هیچ احترامی قائل نیستند.
یک جا صدای شهید تنگسیری را روی تصویر برساخته هوش مصنوعی سوار میکنند، یک جا تصویر شهید مطهری را در کنار شهید لاریجانی جعل میکنند و جایی دیگر صدای شهید آوینی را میسازند. اگر بنا باشد سیر تبلیغ حق و حقیقت اینچنین بر پایه جعلیات شکل بگیرد، در آینده چهطور میتوان واقعیت را از دروغ تشخیص داد؟! اگر این شیوهای است که جبهه طاغوت میتواند برای وارونهنمایی بهکار بگیرد، آیا جبهه حق هم باید با همآن شیوه عمل کند؟ چهطور ممکن است با دروغ، حقیقت را اثبات کرد؟! چهطور با تصنّع، به صِدق واقعیت رسید؟!
تا به حال، برتری جنگ رسانهای جبهه حق با جبهه باطل در «صدق کلام» آن بوده است. که البته امروز در معرض تاراج هوش مصنوعی و موج جعلیات قرار گرفته. اگر روش جبهه حق با جبهه باطل توفیری نداشته باشد، فردا، فردایی که دیگر حتی کارشناسان هم تصویر واقعی را از جعلی نمیتوانند تمیز دهند، چهطور مبلغان حق میتوانند حقانیت خود را اثبات کنند؟ وقتی از شهدای اخیر ما هزاران تصویر شفاف و باکیفیت وجود دارد، چرا هوش مصنوعی دخالت میکند و انواع تصویرسازیهای رئالیستی را مرتکب میشود؟!
البته اگر این تصویرسازیها متعهد به اصل «استریلیزاسیون» در گرافیک باشد و از تظاهر به واقعنمایی پرهیز کند، قابل قبول است. اما اگر چنین ملاحظهای درک نشود، این وضعیت ابتدای مسیر شومی است که دیگر نمیتوان به هیچ سند و مستندی در آن اعتماد کرد و چهبسا وضع آیندهگان ما با تاریخ امروز، با وجود همه سندها و مستندات تصویری و غیره، نعلبهنعل بشود وضع ما با تاریخ هزاران سال پیش. یعنی همآن گُنگی و بلاتکلیفی که اکنون ما دربارهی بسیاری از حقایق تاریخ گذشتهگان داریم، در آینده هم تکرار بشود و اینهمه ادوات مستندسازی در آینده بیخاصیت شوند. رفتهرفته اسناد عکس و صدا غیر قابل اعتماد خواهند شد. هوش مصنوعی بیرحمانه بر حریم واقعیت تجاوز میکند. تکنولوژیپرستان ایآیزده با تنگنظری تنها مثل کودکان ذوقزده از امکان تازه تکنولوژی استفاده میکنند. آنها هرگز به ضرورت التفات ندارند. اگرنه، بپرسید الآن هوش مصنوعی در زمینه تبلیغات و برای تبیین پیامها و یا شخصیتهای مد نظر آن، به کدام خلأ پاسخ میدهد؟ و کدام نیاز را برطرف میکند؟
